Mama mówi, że jestem chora:

jak kobiety z przeniesionym zespołem Münchhausena krzywdzą swoje dzieci

Tytuł oryginalny:
Mother next door
medicine, deception, and Munchausen by proxy,
Autorzy:
Andrea Dunlop
Mike Weber
Tłumacz:
Hanna Pustuła-Lewicka
Wydawcy:
Wydawnictwo WAB (2026)
Grupa Wydawnicza Foksal
ISBN:
978-83-8449-435-6
Autotagi:
druk
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
Źródło opisu: Biblioteka Publiczna im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy - Katalog księgozbioru

Nie ma więzi świętszej niż ta między matką a dzieckiem. Ale co, jeśli to właśnie matka jest źródłem choroby, a współczucie otoczenia staje się jej jedynym celem? Andrea Dunlop, autorka nagradzanego podcastu Nobody Should Believe Me, oraz Mike Weber, detektyw z Teksasu mający na koncie rekordową liczbę spraw o znęcanie się medyczne, łączą siły, by zdemaskować Przeniesiony Zespół Munchausena (MBP). "Mama mówi, że jestem chora" to reporterskie śledztwo prowadzone z wnętrza "strefy rażenia". Czytelnicy biorą udział w trzech dochodzeniach o najwyższą stawkę, poznając wstrząsające relacje rodzin, lekarzy i bliskich uwikłanych w sieć kłamstw. Czy te matki to pozbawione uczuć psychopatki, czy chore kobiety potrzebujące pomocy? Dunlop i Weber, wspierani przez światowej sławy ekspertów, przedzierają się przez labirynt psychologicznych i systemowych uwarunkowań, które pozwalają tej zbrodni trwać. To nie tylko portret patologicznego oszustwa, ale przede wszystkim walka o ocalenie dzieci, których życie wisi na włosku.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo