Polska

Konrad Mazowiecki, zapraszając na swe ziemie jako sojuszników rycerzy zakonnych spod znaku krzyża, zaprawionych w bojach przeciwko innowiercom w Ziemi Świętej, liczył na to, że ci poratują go w zmaganiach z nękającymi go najazdami pogańskich plemion z Prus. Nie zauważył przy tym lub nieświadomie zignorował doświadczenia węgierskiego króla Andrzeja II, który - sprowadziwszy krzyżaków z podobną misją - błyskawicznie zorientował się, że rycerze zakonni nie są tak bezinteresowni, jakimi się przedstawiają i szybko pognał ich na cztery wiatry. Tymczasem zadomowieni na polskich ziemiach, świątobliwi bracia zakonni wkrótce po zdławieniu bezbożnych Prusów zapragnęli, by na zdobytych terenach utworzyć własne państwo. Państwo o prawdziwie imperialnych zapędach, z błogosławieństwem wychodzonym u samego papieża. Tak oto domniemany sojusznik stał się nieoczekiwanie głównym zagrożeniem dla Rzeczpospolitej. Jego zdobyczy broniły dziesiątki nowo wybudowanych warowni. [opis z tylnej części książki]