Wrocławska księga złoczyńców (1446-1509) w rękopisie Samuela Beniamina Klosego

Opracowanie:
Mateusz Goliński
Wydawca:
Wydawnictwo Księgarnia Akademicka (2026)
ISBN:
978-83-8368-486-4
Autotagi:
książki
Źródło opisu: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu - Katalog centralny

Liber annotationum raptorum, predonum et ceterorum malefactorum, qui Hirsuta Hilla nova appellatur [Księga adnotacji o rabusiach, grabieżcach i innych złoczyńcach] była zabytkiem związanym ze sprawowaniem przez radę miejską Wrocławia wyższego sądownictwa karnego. Księga traktowała o wynikach śledztw, streszczając zeznania sprawców przestępstw i informując o wykonaniu kary śmierci, względnie ułaskawieniu i wygnaniu. Przechowywana w archiwum miejskim Wrocławia, zaginęła w 1945 r. Przedmiotem edycji jest rękopis sporządzony przez Samuela Beniamina Klosego w latach 17841787, złożony tak z dosłownych odpisów fragmentów księgi, jak i poczynionych z niej wyciągów i streszczeń własnymi słowami oświeceniowego badacza. Zgodzić się należy z wydawcą, że przekaz źródłowy jest bardzo atrakcyjny. Mamy tutaj do czynienia z czymś w rodzaju kroniki kryminalnej, a te zawsze cieszyły się dużym zainteresowaniem. [...] Omawiana edycja w istotny sposób wzbogaci średniowieczny korpus źródeł do dziejów miast i historii sądownictwa. Publikacja ta będzie w przyszłości bez wątpienia szeroko wykorzystywana przez pokolenia historyków (w tym historyków prawa, sztuki czy medycyny), archeologów, etnografów i językoznawców podejmujących różnorodną tematykę badawczą. z recenzji prof. dr. hab. Krzysztofa Kopińskiego
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo