Piękna Ormianka

Stanisław Srokowski jest kronikarzem swojej epoki. Kiedy patrzymy na jego drogę twórczą, zauważamy coś wyjątkowego i niebywałego. Opisuje bowiem dzieje swojego kraju już od dziesięcioleci. Najbardziej dramatyczne wydarzenia w historii Polski przypadają na lata 1939–1945. I właśnie te lata, lata wojny opracował literacko w takich powieściach i zbiorach opowiadań jak „Duchy dzieciństwa”, „Repatrianci”, „Ukraiński kochanek”, „Zdrada”, „Nienawiść”, „Strach” i „Zanim spłonęli żywcem”. I pokazuje ukraińskie ludobójstwo, wywózki i wygnania. Lata 1945–1955 to czas zniewalania polskiego narodu, a także czas podziemnej walki z systemem komunistycznym. Opisuje ten czas Srokowski w powieści „Dwie miłości licealisty”. Lata 1955–1970 to epoka wielkich przemian społecznych i obyczajowych, czas migracji ze wsi do miasta, który przekonująco zobrazował autor w takich utworach jak „Ruska miłość” i właśnie znakomicie przygotowana „Piękna Ormianka”. Wyraz temu daje także pisarz w powieściach „Przyjść, aby wołać” i „Fatum”. Kolejna epoka to lata 1970–1990 i zdrada elit. Opowiada o niej Srokowski w „Śnie Belzebuba” oraz w „Życiu wśród pisarzy, agentów i intryg”. Z kolei obraz ogromnych przeobrażeń mentalnych, moralnych i degeneracji umysłów z lat 1990–2000 przedstawia w „Barbarzyńcach u bram”, „Spisku barbarzyńców” i „Barbarzyńcach w salonie”. Lata zaś ostatnie 2000–2025, jako czas niepewności i lęków, świetnie opisał w parabolicznych powieściach „Tajemnicza podróż” oraz „Tłuste koty, czyli parlament zwierząt”. „Piękna Ormianka” zaś zachwyca swoją literacką urodą, wdziękiem i bogactwem intelektualnym. A zarazem nie stroni od humoru, ironii i szyderstwa, pokazując dramatyczne zmagania jednostki z systemem. Kolejna powieść, na którą czekają czytelnicy.