Französische Märchen

Posłowie:
Ré Soupault (1901-1996)
Tłumacz:
Ré Soupault (1901-1996)
Redakcja:
Ré Soupault (1901-1996)
Wydawca:
Eugen Diederichs Verlag (1963)
Wydane w seriach:
Die Märchen der Weltliteratur
Ze Zbiorów Doroty Simonides
Autotagi:
druk
książki
opowiadania
proza
zbiory opowiadań
Źródło opisu: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu - Katalog centralny

"War das Volk sich erzählte, war in dem Frankreich vor der Revolution nie beachtet worden. Die Gebildeten allem der Adel, der den Ton angab - fühlten sich dem Volk so fern und so überlegen, daß sie sich geschämt hätten, auch nur das geringste Interesse für solche "Mutter-Gans- oder Storchgeschichten", wie man Volksmärchen nannte, zu zeigen. Einen Beweis für diese Verachtung gibt uns der Vorläufer der modernen Märchenforschung selbst: Charles Perrault (1628 bis 1703). Autor des "Siècle de Louis le Grand", der den angesehenen Beruf eines "Verfassers von Sprüchen und Inschriften für die Gebäude des Königs" ausübte, veröffentlichte Perrault seine "Contes de ma mère l'Oie" (1695) unter dem Namen seines Sohnes, Pierre Darmancour. Warum? Weil es die Mägde gewesen waren, die den Kindern diese Geschichten erzählt hatten, und dazu war ihm sein guter Name zu schade. Aber da die Kinder von diesen Volkserzählungen fasziniert waren, ließ Perrault sie als Stilübungen niederschreiben, um dann die Texte zu korrigieren, und im Bewußtsein seiner erzieherischen Verantwortung hängte er ihnen zum Schluß ein moralisches Mäntelchen in Versform um (s. Nr. 8, 9, 10 unserer Sammlung). Rache des Schicksals: wer wüßte heute etwas von dem Verfasser der schlechten Verse des "Siècle de Louis le Grand", wenn die verachteten "Mutter-Gans-Geschichten" den Namen Perrault nicht weltberühmt gemacht hätten?" (fragment Posłowia)
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo