W mieście gniewu:

Cenzura blokowała z reguły publikacje o czarnym czwartku, czego efektem była utrzymująca się przez wiele lat słaba znajomość literackich świadectw powstania poznańskiego, jak je czasem nazywano. Były one rozproszone w prasie, część pozostawała w rękopisach, niektóre wydawano po latach, często w formie okaleczonej. Sytuację zmieniły wydawane po 1981 roku artykuły oraz antologie, dowodzące, że o Czerwcu 1956 jednak pisano, że robiono to stosunkowo często, a przy tym w rozmaitych gatunkach, rodzajach i stylach literackich, a wreszcie że ów temat wciąż był podejmowany przez coraz to nowe pokolenia literackie. Dowodzi tego arcyciekawa antologia W mieście gniewu. Mamy tu wiersze, opowiadania, fragmenty powieści, artykuły publicystyczne, reportaże, wywiady i wspomnienia. Ich autorami są pisarze bardzo znani, jak Adam Ważyk czy Gustaw Herling-Grudziński, oraz znani mniej lub prawie wcale. Antologijne teksty pochodzą z rozmaitych okresów, niektóre powstawały niemalże nazajutrz po czarnym czwartku, inne wiele lat później. Tom jest nie tylko hołdem, upamiętnieniem i przypomnieniem wydarzeń sprzed 70 lat i tych, którzy o nich pisali, ale też prowokuje do refleksji na temat polskiej historii, literatury, komunizmu albo tego, czy i jak pamiętano o zbrodniach PRL. Przywraca też honor polskiej literaturze, która nie milczała w obliczu narodowego dramatu. Dzięki temu antologia jest czymś więcej niż okolicznościową, rocznicową publikacją. Prof. dr hab. Maciej Urbanowski, Wydział Polonistyki UJ (fragmenty recenzji wydawniczej)