Liczę do 10:

przesuwanka

Inne tytuły:
Liczę do dziesięciu
Wydawcy:
Jupi Jo (2026)
Wydawnictwo Jedność
ISBN:
978-83-8353-458-9
Autotagi:
druk
ikonografia
komiksy i książki obrazkowe
książki
Źródło opisu: Miejska Biblioteka Publiczna w Mysłowicach - Katalog księgozbioru

Ta pięknie zilustrowana książka nie tylko uczy liczyć, ale także rozwija małą motorykę, ciekawość świata i przynosi mnóstwo radości! Wprowadza najmłodszych w świat liczb: przesuwając ruchome elementy, dziecko w naturalny sposób uczy się liczyć od 1 do 10. Widzi jedną dżdżownicę, przesuwa ruchomy element i… odkrywa drugą! Przewraca stronę – widzi dwa żuczki, przesuwa ruchomy element, a wtedy… pojawia się trzeci żuczek! I tak do dziesięciu! Podczas aktywnej zabawy mały czytelnik ćwiczy sprawność swoich rączek i koordynację. Książeczka rozbudza fascynację przyrodą i zapewnia długie chwile angażującej zabawy. Twój maluch pokocha ją od pierwszej strony!
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo