Margott - albo o początku i końcu

„Opowieść pierwsza to opowieść o mnie, co to w przeciwieństwie do braci mych trzech nie poszedłem do kopalni, bo życie postanowiłem dzielić między polem po przodkach ze strony matki a piekarnią po ojcu ojca i jego ojca, i tegoż ojca. Szczęście swe ceniłem - nie znałem nikogo innego, kto mógłby powiedzieć, że garściami żyto i pszenicę sieje i tymi samymi garściami ciasto z własnej mąki na chleby żytnie i bułki pszenne toczy. Wykopałem tymi rękoma własnymi, wręcz z piachu wygrzebałem pazurami stare papierzyska przypominające korę brzozową i zanim do końca zbutwiały, zanim pismo zblakło światło ujrzawszy, zanim litery zanikły w cieple żarówki i świecy, zanim uciekły w oczy Margott, co nieco spisałem z kart rozłożonych na stole kuchennym o moich sąsiadach odwiecznych i ledwo osiadłych, o mojej rodzinie bliższej, o dalszej, o Margott... Żeby ich w pamięci zachować, żeby prowadzili w wodę lub w ogień mieszkańców Dobronędzy oraz żałobników zgromadzonych nad moim grobem w mieście zbudowanym przez narody i religie trzy. Jak się opowieść zakończy, tego nie wiem, bo opowieści się urwą po wypiciu kawy przy rynku katowickim, a historia będzie trwała, czy tego ktoś chce, czy nie. Opowieść pierwsza, to opowieść o Hanku w tomach trzech". (Prolog, fragm.)