Ze wstępu: Byłam niedawno w Lubomi. Jechałam drogą obiegającą Wielikąt, kiedy zobaczyłam zjazd w prawo i drogowskaz: Ligota Tworkowska. Asfaltowa szosa w dobrym stanie biegła prosto. Po prawej stronie wały ziemne i jakieś betonowe płyty. Może to przyszłe wały przeciwpowodziowe, a może po prostu góry ziemi powstałe w wyniku eksploatacji kruszyw w pobliskim wyrobisku. Po lewej stronie szosy gęste zarośla. Chociaż rzeki nie było widać, czuło się jej obecność - szum i wiejący od wody chłód. Wreszcie ukazała się w prześwicie między krzakami. Leniwa, zielona woda pogrążona w mroku otaczających ją, wiekowych dębów. Na przeciwległym brzegu Tworków i Bieńkowice. Pierwszy dom po prawej stronie, w dobrym stanie, zamieszkały. Za nim następny z czerwonej wypalanej cegły, z początku XX wieku. Przed domem ogród, furtka prowadząca do domu zamknięta. W pierwszym momencie wydawało się, że jest zamieszkały - na ścianie budynku wisiała prawie nowa antena satelitarna. Potem jeszcze kilka domów i zabudowań w lepszym lub gorszym stanie. Dalej mały skwerek, a na nim kapliczka, a raczej to, co z niej pozostało. Z resztek murów można było odczytać, jak wyglądała: część wyższa z dzwonnicą i strzelistymi, ostro zakończonymi oknami, które kiedyś zdobiły witraże, przed nią dobudowana później część niższa, jakby przedsionek. Prostopadle do bryły budynku, na jej tyłach, dobudowana maleńka zakrystia. Resztki ogrodzenia. Przed bramą, a raczej miejscem na bramę zabezpieczonym biało-czerwoną taśmą, tablica informacyjna z planami kapliczki, która powstanie na nowym miejscu, w Grabówce. Widać przeglądające spod planów rysunki Kazimiery Drewniok. Potem sklep - okna z wybitymi szybami, krata na drzwiach zamknięta na kłódkę. Za nim opustoszały budynek straży pożarnej i budynek dawnej szkoły, na którym tabliczka oznajmia: biblioteka, świetlica wiejska. Kawałek dalej, za wysokim murem, jeszcze tli się życie. W przejmującej ciszy głośno brzmi muzyka z radia. Po lewej budynek mieszkalny - mury jeszcze dobre, okna całe. Furtka zamknięta na głucho, ale w płocie otaczającym posesję brak przęseł. Zabudowania gospodarskie straszą czarnymi jamami. Ogród wokół rządzi się już własnymi prawami, od dawna nikt go nie pielęgnował. Drzewa i krzewy porasta wszędobylski winobluszcz, rośnie on również na dachu budynku. Chciałam zajrzeć do środka; żeby wejść po schodkach na ganek i przez szybki w drzwiach spojrzeć na puste pokoje, musiałam rozsunąć ciężkie, jak teatralna kurtyna przesłony z winobluszczu. Nie jechałam już dalej. Ligota Tworkowska, chociaż nie zapadł jeszcze ostateczny wyrok, już umarła. Kiedy przyjdzie wielka woda, jak Atlantyda, na zawsze pogrąży się w rzecznej toni. I wtedy sięgniecie po tę książkę, w której Ligota Tworkowska i jej mieszkańcy będą żyć wiecznie - Bogusława Szymiczek-Jędrośka"
