To my chłopki

Inne tytuły:
kochanki, żony, wdowy - historie zapomniane
lata 1920-1948
Autor:
Anna Nowak
Wydawca:
Wydawnictwo Astrum (2026)
ISBN:
978-83-8298-575-7
Autotagi:
druk
książki
powieści
proza
Źródło opisu: Miejska Biblioteka Publiczna im. Adama Próchnika w Piotrkowie Trybunalskim - Księgozbiór główny
3.0

"TO MY CHŁOPKI. Kochanki, żony, wdowy. Historie zapomniane" to książka, którą czyta się jak otwarcie rodzinnego albumu - takiego, w którym zdjęcia zaczynają mówić prawdą długo ukrywaną w ciszy. Anna Nowak zabiera czytelnika do świata wiejskich kobiet z lat 1920-1980 - kobiet niewidzialnych dla oficjalnej historii, choć to one były jej cichym fundamentem. Autorka nie idealizuje wsi, ale też jej nie oczernia. Skupia się na tym, co najważniejsze: na emocjach, których tamtym kobietom nikt nie pozwalał wypowiedzieć. Opowieści mają siłę dokumentu, choć powstały z fragmentów pamiętników, listów, rodzinnych wspomnień i zasłyszanych szeptów. Dzięki temu książka jest jednocześnie literaturą, reportażem i intymną rozmową z przeszłością. Autorka pisze o miłości zakazanej, o małżeństwach bez czułości, o wdowach uczących się życia po stracie. Pokazuje, jak wysoką cenę płaciły kobiety za uczucia, które dla współczesnych są czymś oczywistym: prawo do bliskości, do wyboru, do bycia zauważoną. Jej największą siłą jest autentyczność - wydobywanie historii, które w wielu rodzinach były "białymi plamami", nigdy niewypowiedzianymi. Autorka oddaje głos tym, które latami skrywały swoje losy pod warstwą wstydu, obowiązku i społecznych oczekiwań. Podział książki na kochanki, żony i wdowy porządkuje narrację, ale nie zamyka bohaterek w ramach. W życiu jednej kobiety często mieściły się wszystkie te role naraz - złożone, bolesne i sprzeczne.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Fabuła książki jest niezwykle wciągająca.Niestety forma jej jest troszkę dziwna, autorka niekiedy wraca do tego co już napisała wcześniej,powtarza się wielokrotnie.Niekiedy nie wiadomo już o kim opowiada.
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo