"Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu" to poruszający i chwytający za serce reportaż o realiach i życiu ludzi dorosłych żyjących w spektrum autyzmu i ludzi żyjących razem z nimi. Autor oddaje im głos, słucha i nie ocenia. Pokazuje, że nie ma jednej definicji określającej czym jest autyzm, i nie ma dwóch takich samych osób z takimi samymi "objawami", bo każda osoba jest inna. A to, że ktoś jest "inny", to nie znaczy że jest gorszy. Przecież każdy z nas jest "inny", różnimy się charakterem, kolorem oczu, kolorem włosów czy wrażliwością. Tak samo jest z osobami z orzeczeniem o niep­ełno­spra­wnoś­ci, to, że ktoś ma diagnozę i orzeczenie, nie powinno skreślać ich na margines społeczny. Osoby ze spektrum mogą różnie funkcjonować. Są osoby, które "w miarę dobrze funkcjonują", i są osoby, którym trudno się funkcjonuje i potrzebują pomocy. Według mnie, autor za mało przedstawił osób, które "dobrze" funkcjonują, a za dużo osób, którzy "gorzej" funkcjonują. Niemniej uważam, że takie książki są bardzo potrzebne, i powinno być ich więcej, żeby uświadamiać nasze społeczeństwo, że w spektrum - dzieci, młodzieży i dorosłych - jest coraz więcej. Na końcu książki autor zamieścił list - "List dorosłych ze spektrum autyzmu do rodziców dzieci z autyzmem". Jest piękny i ważny. Lektura skłania do przemyśleń i refleksji. Polecam przeczytać.

Bardzo chaotyczna i nie podobała mi się. Doczytałam tylko do setnej strony i porzuciłam.

"Zapisane w kartach. Rozdroża" (1 tom) to piękna, wspaniała, interesująca, poruszająca, refleksyjna i emocjonująca powieść o rodzinnych relacjach, relacjach międzyludzkich, ludzkich emocjach, ambicjach, marzeniach, rozczarowaniach, o przeznaczeniu, skrywanych sekretach, ale też o nadziei. Pierwszy tom serii jest wprowadzeniem do historii i poznajemy bohaterów, ale autorka zadbała też o ciekawe i wciągające zwroty akcji. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, byli tacy prawdziwi, z wadami i zaletami. Bardzo polubiłam Emilię i Zosię, a historia Zosi najbardziej chwyciła mnie za serce. W historii pojawiają się też dwa fajne koty.😻 Mrrrrr 😺 Ja jestem oczarowana tą lekturą i z niec­ierp­liwo­ścią­ wyczekuję kolejnego tomu. Bardzo jestem ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Gorąco polecam. 🥰

"Śpij, laleczko" to genialny, rewelacyjny, mroczny, wciągający i emocjonujący kryminał pełen napięcia, tajemnic, sekretów, intryg, lęków i zwrotów akcji. Autorka porusza w książce ważne tematy np. zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) i genetyczną przypadłość - poliosis. Każda kolejna część jest tak samo świetna jak poprzednia, ale ta część, to był istny rollercoaster emocji. W pewnym momencie oczy mi się zeszkliły i to bardzo.🥹 A zakończenie mnie poruszyło. Uwielbiam tę serię 🥰 I czekam na kolejne tomy. 😊 Zdecydowanie polecam. 🥰

"Gdzie ci mężczyźni których nie poślubiłam" to lekka, spokojna i dobra lektura o relacjach międzyludzkich, ukrytych pragnieniach, wyborach, związkach, przyjaźni, miłości, i o tym, że nie warto wracać do przeszłości i zastanawiać się "co by było gdyby". Najlepiej żyć teraźniejszością i doceniać to, co się ma i cieszyć się z małych rzeczy. • Nie wiem czemu, ale miałam mały problem z tą książką. Niby ciekawa, ale kurcze, coś mi nie podeszła. Bardzo lubię książki pani Ani, i poprzednie które przeczytałam bardzo, ale to bardzo mi się podobały, ale według mnie ta była najsłabsza i niestety nie zachwyciła mnie aż tak. Były momenty ciekawe, były refleksyjne, ale były też nużące. Czyta się szybko, ale bez jakiś dużych emocji. • To jest tylko moje zdanie i nie musicie się z nim zgadzać. A jeśli chcecie przeczytać, to czytajcie. Na pewno wielu osobom się spodoba.