Tym razem Gaja wraz z mamą wybiera się na wakacje nad Bałtyk. I to na cały miesiąc. Nadmorski pensjonat to nie to samo, co życie w odludnej leśniczówce. Jest to też pierwsze tak długie rozstanie Gai z tatą, no i rzecz jasna z ukochaną Łatką – psem. Dziewczynka ma okazję poznać tu nowych przyjaciół. Wraz z nimi angażuje się w pewną akcję ekologiczną, pokłosiem której staje się powstanie Klubu Błękitnej Fali. Wspólnie wykonują plakaty edukacyjne i zachęcają mieszkańców, jak i turystów do wzięcia udziału we wspólnym sprzątaniu pobliskiego lasu przy plaży. Poza tym Gaja pomaga także swojej cioci w organizowaniu zdrowych śniadań dla pensjonariuszy. Stara się też trochę swą pracą zagłuszyć tęsknotę za bliskimi. Jednak wszystko, co dobre szybko się kończy. Wakacje również. Gaja ma nadzieję, że nawiązane nowe relacje przetrwają próbę czasu oraz odległości. Polecam wszystkim ta pełną ciepła i dobrego humoru opowieść o perypetiach rezolutnej Gai.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, którego już po pierwszej pozycji jaka wpadła mi w ręce polubiłam uznając niekoronowanym królem sag historycznych. Autor zabiera nas w podróż do XIX-wiecznego Państwa Środka – świata pełnego kontrastów, gdzie skrajny przepych Zakazanego Miasta zderza się z brutalną biedą i upokorzeniem kolonializmu. Rutherfurd umiejętnie splata losy postaci fikcyjnych (od chińskich chłopów, przez piratów, aż po zachodnich kupców i dyplomatów) z postaciami autentycznymi, z cesarzową Cixi na czele. Dzięki temu zabiegowi burzliwa historia Chin – wojny opiumowe, powstanie tajpingów czy powstanie bokserów – przestaje być suchym zestawem dat z podręcznika, a staje się żywym, pulsującym emocjami dramatem. Książkę charakteryzuje dbałość o detale dzięki czemu opisy tradycji, mentalności i chińskiej architektury są niezwykle plastyczne. Pomimo sporej objętości, fabuła bardzo mnie wciągnęła, losy bohaterów autentycznie angażują. To monumentalna, mądra i doskonale napisana powieść. A ja zaczynam swoją przygodę z tym autorem.

„Ogień i powietrze” Johna Boyne’a to głębokie studium nad determinizmem traumy. Głównym wnioskiem płynącym z powieści jest fakt, że wyparcie bolesnej przeszłości i budowanie pozornego, idealnego życia to droga donikąd. Niewyleczone rany z dzieciństwa prędzej czy później zamanifestują się w dorosłości pod postacią autodestrukcji i emocjonalnego chłodu. Autor udowadnia, że człowiek nie ucieknie przed własną historią, dopóki nie podda jej surowej autorefleksji. • Konfrontacja z demonami młodości bywa bolesna i może zburzyć dotychczasowy porządek świata, ale jest jedynym sposobem na zrzucenie duszącego poczucia winy. Książka pokazuje, że wyzwolenie i prawdziwy spokój wymagają odwagi do zmierzenia się z własną kruchością oraz gotowości do przerwania międzypokoleniowego łańcucha lęków. To surowa, ale niosąca ostateczne oczyszczenie lekcja o ludzkiej psychice.

Czy można zamknąć kilkanaście wieków historii jednego z najpiękniejszych miast świata na tysiącu stron powieści? Edward Rutherfurd udowadnia, że tak. Jego „Paryż” to monumentalna, wielopokoleniowa saga, która porywa rozmachem i rzetelnością historyczną od pierwszej do ostatniej strony. Pisarz oddaje głos mieszkańcom Paryża. • Śledzimy losy kilku rodzin reprezentujących pełen przekrój społeczny: od dumnej arystokracji (de Cygne), przez zbuntowanych rewolucjonistów (Le Sourd) i przedsiębiorczą burżuazję (Blanchard), aż po ciężko pracujących robotników (Gascon) i żydowskich rzemieślników (Jacobowie). Ich miłości, zdrady, sukcesy i osobiste tragedie splatają się nierozerwalnie z wielką historią. • Wielkim plusem książki jest jej nieliniowa struktura. Autor nie prowadzi nas sucho od starożytności do współczesności. Punktem wyjścia czyni tętniącą życiem Belle Époque i budowę wieży Eiffla, skąd płynnie przenosi nas do średniowiecznego Paryża, w czasy rewolucji francuskiej czy pod niemiecką okupację. Dzięki temu zabiegowi powieść ani przez chwilę zbytnio się nie dłuży. Rutherfurd pisze z niezwykłą dbałością o detal. Opisy budowy wieży Eiffla, wielkiej przebudowy urbanistycznej barona Haussmanna czy mrocznych zakamarków przedmieść działają na wyobraźnię. Miasto żyje, oddycha i zmienia się na naszych oczach, będąc tak naprawdę głównym bohaterem tej opowieści. • To piękna, mądra i doskonale napisana książka o przetrwaniu, tożsamości i niezłomnym duchu Miasta Świateł. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom porządnej literatury historycznej!

„Nie mówię żegnaj” to poruszająca powieść łącząca osobistą historię z tragicznymi wydarzeniami z historii Korei Południowej. Punktem wyjścia dla jej fabuły jest masakra na wyspie Czedżu z lat 1948–1949 oraz jej wpływ na kolejne pokolenia. • Główna bohaterka, Kyŏng-ha, przechodzi kryzys życiowy i zostaje wciągnięta w historię swojej przyjaciółki In-sŏn. Wraz z odkrywaniem rodzinnych wspomnień i przemilczanych faktów coraz bardziej zagłębia się w traumę związaną z dawną przemocą. Powieść skupia się na losach trzech kobiet, pokazując, jak pamięć, strata i żałoba kształtują ludzkie życie. • Nie jest to powieść, w której kluczową rolę odgrywa akcja. To raczej poemat, oszczędny w słowach, zawierający oniryczne momenty. To historia, która skłania do głębokiej refleksji nad pamięcią zbiorową, traumą przekazywaną między pokoleniami oraz zachowaniem człowieczeństwa po doświadczeniu przemocy. Nie jest to literatura łatwa, ale bardzo wartościowa i to w kontekście globalnym.