„Miłość w czasach zarazy” to klasyka literatury światowej. • Powieść ta opowiada o wielkiej, trwającej ponad pięćdziesiąt lat miłości Florentina Arizy do Ferminy Dazy. Młodzi poznają się jako nastolatkowie i zakochują się w sobie, jednak ich uczucie zostaje wystawione na próbę. Fermina, pod wpływem ojca, zrywa z Florentinem i poślubia doktora Juvenala Urbino, szanowanego lekarza zajmującego się zwalczaniem epidemii cholery. Florentina rozstanie nie zniechęca – przez kolejne lata pozostaje przekonany, że pewnego dnia Fermina do niego wróci. W tym czasie prowadzi intensywne życie uczuciowe i nawiązuje liczne romanse, ale żadna z kobiet nie zastępuje mu dawnej ukochanej. Po śmierci doktora Urbino Florentino ponownie wyznaje Fermnie miłość. Kobieta początkowo odrzuca jego zaloty, jednak z czasem między nimi odradza się uczucie. • Powieść pokazuje, że prawdziwa miłość może przetrwać upływ czasu, rozłąkę, starość i życiowe przeciwności. Tytułowa „zaraza” odnosi się nie tylko do epidemii cholery, ale również do miłości, która podobnie jak choroba może całkowicie zawładnąć człowiekiem. Márquez porusza w swej powieści także temat przemijania, samotności, wierności, pożądania i tego, czy miłość jest możliwa na każdym etapie życia. Muszę przyznać, że fabularnie nie ujęła mnie ta powieść zbyt mocno za serce. Momentami perypetie jej głównych bohaterów były zwyczajnie nudne. Z kolei taka, a nie inna postawa Florentina wobec jego licznych kobiet przyprawiała mnie o lekką wściekłość i irytację. Dostrzegam jednak atuty twórczości samego Marqueza. Powieść pod względem językowym jest fenomenalna. Pełne finezji zdania, urzekające metafory, inteligentne dialogi, wyszukane opisy. Te cechy zasługują na podziw, w tej jakże mało przychylnej czytelnikowi historii.

Opis książki brzmi naprawdę intrygująco, szczególnie przez tajemniczy ślub i nietypową sytuację głównej bohaterki. To ciekawa propozycja dla osób lubiących historie łączące romans z tajemnicą. Więcej informacji: [Link]

„Pięćdziesiąt twarzy Greya” stało się niezwykle popularne między innymi dzięki nietypowej relacji głównych bohaterów i kontrowersyjnej tematyce. Niezależnie od opinii na temat fabuły książka wywarła duży wpływ na współczesną literaturę romantyczną. Więcej informacji: [Link]

"Polki w Ameryce" to pozycja, która miała ogromny potencjał, jednak ostatecznie zawodzi przez brak redakcyjnej dyscypliny i kompozycyjnego zamysłu.Trudno jest mi uciec od wrażenia, że zamiast rzetelnej pracy twórczej, autorka zastosowała zgrabną metodę „kopiuj-wklej” odcinając kupony od sukcesu poprzednich swoich publikacji. Książka broni się jedynie jako powierzchowny wstęp dla całkowitych nowicjuszy, jednak od pozycji o takiej tematyce należy wymagać znacznie więcej niż kompilacji znanych faktów i recyklingu własnych wspomnień. • Sięgając po literaturę biograficzną poświęconą wybitnym Polkom na obczyźnie, czytelnik ugruntowany w temacie rzadko oczekuje rewolucyjnych odkryć. Oczekuje jednak nowej perspektywy, świeżego spojrzenia lub przynajmniej rzetelnego, spójnego rzemiosła. Najnowsza publikacja Doroty Żelazowskiej, "Polki w Ameryce", budzi pod tym względem moje głębokie i uzasadnione rozczarowanie, pozostawiając z poczuciem literackiego niedosytu i chaosu kompozycyjnego. • Moim najp­oważ­niej­szym­ zarzutem wobec tej pozycji jest rażący brak spójności i konsekwencji strukturalnej. Autorka zdecydowała się na ryzykowny zabieg metodologiczny, dzieląc książkę na dwie skrajnie różne części. W pierwszej z nich otrzymujemy galerię historycznych, monumentalnych wręcz życiorysów naszych wielkich rodaczek, które swoją niezłomnością zapisały się na kartach historii. • Druga część drastycznie zmienia jednak ton i ciężar gatunkowy – autorka serwuje nam zbiór współczesnych, powierzchownych wywiadów, w których rozmówczynie dzielą się subiektywnymi, momentami wręcz banalnymi refleksjami na temat życia w Nowym Jorku i codzienności w Ameryce. Wrzucenie tych dwóch skrajnych porządków – historycznego i publicystyczno-obyczajowego – do "jednego worka" sprawia, że książka traci swój rytm, a kompozycja sprawia wrażenie przypadkowej. • Kolejnym elementem, który u mnie znającej dotychczasowy dorobek Żelazowskiej wywołuje uzasadniony niesmak, jest wtórność materiału. Zabieg wplatania przez autorkę własnych wspomnień z pobytu w Stanach Zjednoczonych broni się wyłącznie jako autonomiczny element warsztatowy – i docenią go zapewne jedynie ci, dla których jest to pierwsze spotkanie z twórczością pisarki.

Darko Cvijetić w niespełna stustronicowej powieści "Czemu na podłodze śpisz" udowadnia, że o największych koszmarach ludzkości najlepiej mówi się szeptem, a nie krzykiem. • To obraz cierpienia, bezradności i absurdu wojny domowej w byłej Jugosławii. Autor pokazuje wojnę w ujęciu osobistej perspektywy przez pryzmat własnego domu. Bohaterami czyni członków swojej rodziny – matkę Karmelę, ojca Milutina i brata Botę. • Konflikt rozrywa tkankę społeczną od środka. Sąsiedzi stają się oprawcami, a najbliżsi rówieśnicy – celami na froncie. Wojna wchodzi do łóżek, kuchni i piwnic, odbierając ludziom prawo do normalności. • Cvijetić nie rozlicza i nie szuka winnych po jednej stronie barykady. Pokazuje uniwersalny portret rozpadu człowieczeństwa, w którym cierpienie nie ma narodowości. • Książka składa się z krótkich, rwanych fragmentów. Każde zdanie jest tu precyzyjnie ociosane z literackiego patosu. • Tytułowe pytanie o spanie na podłodze staje się porażającą metaforą strachu, degradacji i utraty poczucia bezpieczeństwa, które zostają z człowiekiem na całe życie.