„Ogrodnik i śmierć” Georgiego Gospodinowa to poruszająca, cicha opowieść o odchodzeniu, pamięci i miłości, opowiedziana z niezwykłą delikatnością. Autor łączy osobiste doświadczenie straty z filozoficzną refleksją, pokazując, jak codzienność i drobne gesty stają się sposobem oswajania śmierci. To książka oszczędna w słowach, a jednocześnie głęboko humanistyczna – zostaje w czytelniku na długo. Gorąco polecana tym, którzy cenią literaturę subtelną, mądrą i prawdziwą.

Brakuje skali, aby ocenić piękno i wartość tej książki. Cicha, skromna postać ojca i takie jego odejście. Tak bardzo odczuwalna bliskość pomiędzy ojcem i synem. Niebywała wrażliwość autora.Fakt tych drobnych gestów ojca względem syna, tych chwil zapamiętanych, które z łatwością mogły gdzieś ulecieć, a utkwiły w sercu. I ogród, metafora na nasze życie i odejście.

Nieczęsto zdarza się pisarz, który staje się bliski czytelnikowi od pierwszej strony. Czytając każdą z powieści Georgi Gospodinowa czuję, że mówi do mnie ktoś, kogo znam bardzo dobrze i lubię ogromnie. Tak też stało się w przypadku opowieści o pożegnaniu ojca, tytułowego ogrodnika. W trakcie lektury żegnałam swojego tatę, uczyłam się mówić o tym, co czułam, kiedy odchodził, uczyłam się co będę czuć i jak mogę złagodzić ból odchodzenia kolejnych bliskich, a wreszcie siebie. Ta książka zostanie ze mną, mam nadzieję, że na zawsze, może to sposób na to, by nie odejść, wszak ogród odradza się wciąż na nowo.

Poetyckie, subtelne, czułe wspomnienie odchodzenia ojca. Co po nas zostaje? Co pamiętamy z bliskich, którzy odeszli? Wyciszone, nie wykrzyczane, emocje towarzyszące umieraniu, agonii i żałobie.