Darko Cvijetić w niespełna stustronicowej powieści "Czemu na podłodze śpisz" udowadnia, że o największych koszmarach ludzkości najlepiej mówi się szeptem, a nie krzykiem. • To obraz cierpienia, bezradności i absurdu wojny domowej w byłej Jugosławii. Autor pokazuje wojnę w ujęciu osobistej perspektywy przez pryzmat własnego domu. Bohaterami czyni członków swojej rodziny – matkę Karmelę, ojca Milutina i brata Botę. • Konflikt rozrywa tkankę społeczną od środka. Sąsiedzi stają się oprawcami, a najbliżsi rówieśnicy – celami na froncie. Wojna wchodzi do łóżek, kuchni i piwnic, odbierając ludziom prawo do normalności. • Cvijetić nie rozlicza i nie szuka winnych po jednej stronie barykady. Pokazuje uniwersalny portret rozpadu człowieczeństwa, w którym cierpienie nie ma narodowości. • Książka składa się z krótkich, rwanych fragmentów. Każde zdanie jest tu precyzyjnie ociosane z literackiego patosu. • Tytułowe pytanie o spanie na podłodze staje się porażającą metaforą strachu, degradacji i utraty poczucia bezpieczeństwa, które zostają z człowiekiem na całe życie.