• To kolejna przeczytana przeze mnie książka tej autorki i kolejna rozgrywająca się akcja w środowisku aktorskim. Wszak blaski i cienie tegoż zawodu autorka zna bardzo dobrze z racji wykonywanego przez siebie zawodu i jednocześnie będąc żoną popularnego aktora. • Tym razem jednak przedstawia nam historię dwóch bezrobotnych aktorek upadającego teatru we Wrocławiu, w niespokojnych latach PRL – u w połowie lat 50 – 60 -tych XX wieku. • Antonina po stracie pracy postanowiła robić to, co potrafiła też bardzo dobrze, a mianowicie doskonale gotowała – ciotka jej prowadziła restaurację. Ale w tych ciężkich czasach bohaterka nie chce powielać interesu rodzinnego i postanawia prowadzić tylko jadłodajnię z obiadami domowymi i na część ocalałej pamiątki rodzinnej śmiesznego, niezwykłego, srebrnego widelca – nazywa swój lokalik „Srebrnym Widelcem” • Kiedy młodszej koleżance, też aktorce wali się życie, nie tylko zawodowe, Antonina zatrudnia Laurę do pomocy. • Ta powieść to historia o radzeniu sobie na życiowych zakrętach, bo nie tylko bohaterki są w skomplikowanych sytuacjach życiowych. Ich klienci, a raczej bardziej przyjaciele, choć początkowo tylko konsumenci, też borykają się z problemami życiowymi /Wiktor, Edgar, Grześ, Sabina i inni/ i szukają w lokalu Antoniny ciepła i nadziei. • Jest to opowieść o sile, która tkwi w kobietach, które dla przyjaźni i miłości, tej przez wielkie M. potrafią zrobić wszystko, bo w konsekwencji doprowadzą, że odnajdą nie tylko one sens i szczęście w życiu. • Jak tego dokonana Antonina? • Jakąż niespodziankę kryje, rodzinna pamiątka, dziwny w swym kształcie widelec? • POLECAM tę książkę, w której autorka czaruje słowem, gawędzi o czasach ówczesnych, jak też o dawnym życiu rodzinnym na Kresach. • Taki trochę sielski klimat akcji rozgrywającej się przecież w trudnych latach PRL – owskich , czyni powieść bardzo odprężającą. • Zaletą jest też styl lekki i elegancki, zrozumiały język bez udziwnień i nadmiernej stylizacji. • A wszystko zostało okraszone humorem, ciętymi ripostami i nieoczekiwanymi wydarzeniami, które odmienią los niejednego z bohaterów.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo