• Piotr Karol Franciszek Bontemps • Autor: Tomasz Kordala • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Przy lekturze tego niepozornego zeszytu bawiłem się naprawdę znakomicie. Otrzymałem go w prezencie od jednego ze współautorów badań, który z pełnym przekonaniem stwierdził, że po lekturze dowiem się wszystkiego o Piotrze Karolu Franciszku Bontempsie. Zaintrygowany rozpocząłem więc czytanie i rzeczywiście – dowiedziałem się o nim bardzo wiele. Między innymi tego, w jakim stanie zachował się jego szkielet, a także na jakiej poduszce w trumnie spoczywała jego małżonka. • Ta publikacja ma w sobie pewien urok lokalnej pasji badawczej. Jest starannie wydana, bogato ilustrowana i widać, że autorzy włożyli ogrom pracy w zgromadzenie oraz opracowanie materiałów. Paradoksalnie jednak sama postać tytułowego bohatera momentami schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca drobiazgowym opisom kontekstu arch­eolo­gicz­nego­, historycznego i materialnego. Nie przeszkadzało mi to jednak – wręcz przeciwnie, czytałem całość z dużym rozbawieniem i autentycznym zain­tere­sowa­niem­. • Dodatkowym atutem jest szeroko przedstawiona historia Imielnicy, obecnie jednej z dzielnic Płocka. Dzięki temu publikacja staje się czymś więcej niż tylko opracowaniem dotyczącym jednej osoby – jest również ciekawym przyczynkiem do dziejów lokalnej społeczności i regionu. • Na szczególną uwagę zasługuje także jej niszowy charakter. Nakład wynosi zaledwie 600 egzemplarzy, co czyni tę pozycję prawdziwą ciekawostką kolekcjonerską. To książka, która doskonale pokazuje, jak wiele fascynujących historii można odnaleźć poza głównym nurtem historiografii. • Serdecznie polecam – zarówno miłośnikom historii lokalnej, jak i wszystkim, którzy potrafią docenić pasję badaczy oraz specyficzny urok takich kameralnych publikacji. • 📖 22:41 · 14.06.2026 · 56/2026 · (P)
    +2 trafna
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo