• Zbrodnia i kara • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • To książka, do której zabierałem się stosunkowo długo i która właściwie chodziła za mną całymi latami. Kilka razy próbowałem ją czytać, ale za każdym razem odkładałem ją na później. I w końcu przyszedł ten czas – czas prawdziwego doświadczenia literackiego. Te godziny spędzone nad dziełem uważam za naprawdę wspaniały czas i bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. • Najbardziej interesujące było dla mnie wejście w samą istotę tytułowej zbrodni i pytanie o to, czym właściwie jest „ta” kara. Dostojewski nie zatrzymuje się przecież na samym czynie ani na jego oczywistych konsekwencjach. Pokazuje przede wszystkim człowieka, jego sposób myślenia, próby uspr­awie­dliw­iani­a własnych decyzji oraz konsekwencje, które pojawiają się również wtedy, gdy nie są jeszcze wymierzone przez żadną instytucję. • Z całą pewnością nie jest to pozycja jednowymiarowa – o nie. To książka złożona, wielowątkowa i pełna różnych przesłań. Ma kilka poziomów opowieści i kilka historii, które nieustannie się ze sobą splatają. Im dłużej o niej myślę, tym bardziej widzę, że trudno sprowadzić ją wyłącznie do kryminalnej historii o popełnionej zbrodni i jej konsekwencjach. • Co więcej, jest to również książka, z której można wiele wyciągnąć na temat samego Dostojewskiego. Widać tu jego zainteresowanie człowiekiem, jego psychiką, moralnością, winą, cierpieniem i próbami znalezienia sensu w sytuacjach granicznych. To kolejny dowód na to, że jego twórczość można czytać na wielu poziomach i za każdym razem odnajdywać w niej coś nowego. • Po wszystkich wcześniejszych spotkaniach z Dostojewskim ta książka była dla mnie swoistym dopełnieniem jego twórczości. I zdecydowanie nie żałuję, że ostatecznie do niej wróciłem. • Książkę jak najbardziej polecam. • 📖 09:27 · 03.10.2026 · 97/2026 · (A/P)
  • Czytając tą książkę po prostu nie wierzyłam, że ktoś może tak pisać. Jest to moja ulubiona ,dojrzała, wspaniała książka. Uwielbiam Dostojewskiego, kupiłam do kolekcji wszystkie napisane przez niego książki. Będę na pewno wracać do jego utworów. Jest po prostu doskonała. Nie wolno się uprzedzać moją opinią. Warto po prostu przeczytać .
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo