• Świetna kontynuacja pierwszej części. Autor nie zwalnia tempa. świetnie ukazuje nam świat Złotych, ich polityczne gierki i zawiści. • Kiedy Darrow nie wygrywa w Akademii jago pan chce go sprzedać. A już był tak blisko, by mieć własną flotę. • Jak myślisz jak najłatwiej pokonać elitę? Kiedy jest na to najlepszy moment? I jak tego dokonać? Może podczas Zgromadzenia gdzie najważniejsze rody elity zbierają się na Księżycu? Tak myślę, że to byłby dobry pomysł. To co, bomba? A może coś lepszego? Zastanów się, kiedy najlepiej pokonać wroga? Darrow to odkrył i podąża tą drogą. • Świetnie sobie radzi w strategii, niestety z kontaktami międzyludzkimi ma większy problem. • Najbardziej podoba mi się Sevro i jego Wyjce. Polubiłam ich w pierwszej części i lubię ich ciągle. Podoba mi się ich więź i to jaką tworzą rodzinę. • A zakończenie tej cześci po prostu... Ah. Gdy przeczytałam ostatnie słowa siedziałam i gapiłam się na książkę. Nie mogło do mnie dojść co właśnie się stało.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo