• Magiczna, pachnąca miodem saga, która zostaje w sercu na zawsze. To jedna z najpiękniejszych powieści, jakie ostatnio czytałam. Sofía Segovia, pisze niezwykle plastycznie, czule i obrazowo. Stworzyła historię pełną ciepła, magii oraz wielkich emocji. Jeśli kochacie realizm magiczny w stylu Márqueza, ten tytuł Was zachwyci. To wzruszająca opowieść o miłości, lojalności i walce o własną ziemię. • Fabuła jest mocno zakorzeniona w prawdziwych wydarzeniach. Akcja zaczyna się w 1910 roku w Linares i pokazuje losy bogatej rodziny Morales. Burzliwa historia kraju nie jest tu tylko tłem. Bezpośrednio niszczy ona dawny ład i spokój bohaterów. • Ta powieść ma swój własny, niespieszny rytm, którym trzeba się delektować. Choć w tle toczą się wojny i dramaty, z książki bije niesamowite światło oraz nadzieja. Dla mnie to absolutne arcydzieło literatury pięknej. Z czystym sumieniem polecam tę książkę każdemu, kto szuka w literaturze prawdziwych wzruszeń.
  • bardzo ciekawa, wciagajaca ksiazka, interesujace watki z historii Meksyku, jednak czuta sie dlugo przez brak dialogow
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo