• Popiersie cesarza. Legenda o świętym pijaku • Autor: Joseph Roth • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Dwa opowiadania, które rozbawiły mnie niemiłosiernie. Napisane lekkim stylem, pełne subtelnego humoru, a jednocześnie skłaniające do refleksji. Joseph Roth po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o sprawach poważnych bez zbędnego patosu, zachowując przy tym wyjątkową elegancję języka. • „Popiersie cesarza” przedstawiło mi swoistą wizję przywiązania do Cesarstwa Austriackiego oraz postaci cesarza Franciszka Józefa. To opowiadanie ma wyraźne zakorzenienie historyczne – sentyment do monarchii habsburskiej był przecież przez długie lata żywy również w Galicji. Choć sama historia jest literacką fikcją, bez trudu można uwierzyć, że podobne opowieści mogły wydarzyć się naprawdę. To bardzo udana i pełna uroku anegdota, za którą kryje się coś więcej niż tylko humor. • „Legenda o świętym pijaku” również bardzo przypadła mi do gustu. Uśmiechałem się przez znaczną część lektury, ale nie jest to humor prosty ani banalny. Opowiadanie zachowuje lekkość, a jednocześnie pozostawia czytelnika z refleksją nad ludzką naturą, godnością i przypadkiem. To właśnie takie połączenie sprawia, że historia zapada w pamięć. • Oba opowiadania czyta się z prawdziwą przyjemnością. To niewielka objętościowo książka, ale pełna literackiego uroku i bardzo dobrego języka. • Pozycję serdecznie polecam. • 📖 18:27 · 12.07.2026 · 67/2026 · (P)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo