• W jednej z recenzji wyczytałam, że książka ta może być " przewodnikiem likwidacyjnym mieszkania po drogiej osobie, która odeszła na zawsze" • Może i tak, ale dla mnie to powieść z głębokim przesłaniem. W ciągu 5 dni spotykają się siostry /40 -, 30-, 20 - latka/ celem uporządkowania spraw po zmarłej matce. Siostry wiążą więzy krwi, ale dzieli w zasadzie wszystko: • - BEATA - szczęśliwa żona i matka trójki dzieci, pracownica • ośrodka pomocy społecznej: • - JOANNA - dyrektor banku, żona znanego artysty i wykładowcy, • osiągająca sukcesy zawodowe, które jednak przyćmiewa usilne • zabieganie o potomstwo : • - PAULINA - artystyczna dusza, projektantka ubrań po • londyńskiej szkole, pracująca obecnie w reklamie. • Te pięć wspólnie spędzonych przez siostry dni, to dla czytelnika: poznanie kłębowiska uczuć, podróż do dzieciństwa bohaterek w czasach PRL-u, to też żal sióstr po stracie matki, a także przezwyciężenie niechęci wobec siebie i powolne odbudowywanie więzi. Te wspólnie spędzone dni to czas wyznań, skruchy i zwierzeń, które mąci - brak najcenniejszej rzeczy - srebrnej cukiernicy. Co zrobiła z nią matka? Proszę przeczytać powieść. • Choć książka ta jest objętościowo niewielka, to ma potencjał świetnie wykreowanych bohaterów, pozytywnych emocji i wrażeń.?
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo