Powiedzieć, że to powieść o głowie wiel­opok­olen­iowe­j rodziny japońskiej po drugiej wojnie światowej, którego pod koniec życia zebrało na wspominki to krzywdzące nied­opow­iedz­enie­, choć dla wielu to bardzo uproszczona linia fabularna. Jednak główny bohater, Shingo, ukazuje tak bogate życie wewnętrzne w jego licznych przemyśleniach, trosce o rodzinę, rozliczeniach z przeszłości, snach i marzeniach, że nie sposób nie zatracić się zupełnie w czytaniu tej powieści. Drobiazgowe opisy życia codziennego, przyrody czy po prostu ludzi są niespieszne i naprawdę przenoszą w czasie do powojennej Japonii. Bardzo interesujące są również relacje rodzinne głównego bohatera, które pokazują, iż tak naprawdę rodzic nigdy nie przestaje martwić się o los swojego dziecka, strofować go czy mu po prostu pomagać, zadając sobie jednocześnie pytanie jak dużo może lub powinien zrobić. Mnogość aluzji, niedomówień i metafor sprawia, że czytelnik sięga po więcej chcąc odkryć coraz więcej rodzinnych tajemnic Shingo.

„Głos góry” Yasunariego Kawabaty ukazuje piękno japońskiej melancholii oraz sztukę przemijania. Ta literatura najwyższej próby – subtelna i głęboko medytacyjna – zabiera nas w podróż do powojennej Japonii. Laureat Nagrody Nobla opowiada o starości, godzeniu się z nieuchronnym końcem i cichych dramatach rodzinnej codzienności. To piękna, ale i wymagająca lektura, zachwyca poetyckim językiem, niezwykłą wrażliwością psychologiczną oraz niespiesznym tempem, w którym każdy gest i słowo mają swoje znaczenie. Znajdujemy tu spokój i przestrzeń dla własnych refleksji, co pozwala głęboko zanurzyć się w świecie bohaterów.