• Moim zdaniem to najbardziej wstrząsająca część serii Echo. Autor po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje się w mrocznych rejonach ludzkiej psychiki, jednak tym razem przesuwa granice jeszcze dalej. • Historia sięga głęboko w przeszłość i to właśnie ten element sprawia, że powieść jest tak poruszająca. To najb­ruta­lnie­jsza­, najbardziej okropna odsłona serii, momentami naprawdę trudna w odbiorze. Moss bezlitośnie obnaża mechanizmy zła i pokazuje, jak potężne i niszczące konsekwencje mogą mieć krzywdy wyrządzone dzieciom. Trauma nie znika – ona narasta i z czasem przybiera przerażające formy. • „Zapomniani” to książka, którą czyta się jednym tchem. Mimo ciężaru tematu fabuła wciąga od pierwszych stron, a napięcie nie opuszcza czytelnika aż do samego końca. Autor umiejętnie buduje atmosferę niepokoju i obrzydzenia, jednocześnie zmuszając do refleksji nad tym, jak cienka bywa granica między normalnością a obłędem. Bo obłęd – jak pokazuje Moss – nie zna granic.
  • Ta książka pobiła wszelkie rekordy: tak obrzydliwej, wulgarnej, przepełnionej patologią, przemocą, pornografią jeszcze nie czytałam. Absolutnie nie polecam! Może i akcja trzyma w napięciu, ale poziom tu dosłownie sięgnął bruku.
  • "Zapomniani" to genialny, rewelacyjny, mroczny, brutalny, poruszający, emocjonujący, niepokojący i niebezpieczny thriller pełen tajemnic z przeszłości, kłamstw, przemocy i zaskakujących zwrotów akcji. Trzyma w napięciu od początku do końca. Mamy tutaj dwie przestrzenie czasowe - przeszłość i teraźniejszość. I to właśnie przeszłość najbardziej przeraża, ale w teraźniejszości też dużo się dzieje. A zakończenie wbija w fotel i jeszcze na końcu ostatnie zdanie "Ciąg dalszy nastąpi..."😱 I ja się pytam panie Moss kiedy 7 tom?😁 Książka wciąga i czyta się ją z zapartym tchem. Polecam.🥰
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo