"Nieznośna lekkość bytu" to jedna z najs­łynn­iejs­zych­ powieści Milana Kundery. Było to też moje pierwsze spotkanie z twórczością tego pisarza. Książka opowiada o losach kilku bohaterów żyjących w Czechosłowacji w czasach komunizmu i po wydarzeniach Praskiej Wiosny 1968 roku. Główna postać to osoba Tomasza – chirurga i kobieciarza. Jego żoną jest Teresa, prócz niej poznajemy także malarkę Sabinę oraz Franz. • Książka łączy w sobie historię miłosną z filozoficznymi rozważaniami dotyczącymi takich kwestii jak pożądanie, wolność, odpo­wied­zial­ność­, pamięć czy historia. Jednak w największej mierze powieść skupia się przede wszystkim na pytaniach o sens życia i przypadkowość zachodzących w nim zdarzeń. Kundera pokazuje, jak decyzje i przypadkowe spotkania wpływają na ludzkie losy. Tytułowa „lekkość bytu” oznacza życie pozbawione trwałości i pewności. Skoro człowiek żyje tylko raz, trudno ocenić, czy jego wybory były właściwe. Jednocześnie ta lekkość może być „nieznośna”, bo daje poczucie pustki i braku oparcia. • Długo zwlekałam z przeczytaniem tej powieści i dobrze, że odczekała ona tak długi czas. Jest bowiem książką nietypową, głęboko refleksyjną, filozoficzną, przez co nie zawsze dobrze zrozumianą przez czytelników. Jest zarazem historią bohaterów i rozważaniem o ludzkiej egzystencji. Niebanalna, wartościowa i ponadczasowa lektura. Polecam.

To nie jest książka, którą można przeczytać ot tak, w każdej chwili, kiedy przyjdzie nam ochota na coś do poczytania. Nie ma tu skomplikowanej, wielowątkowej historii, czy rozbudowanych wątków. Jest wiele filozoficznych przemyśleń autora, głównie na temat miłości i relacji międzyludzkich. Wiele z nich to myśli, którym warto poświęcić więcej niż jedną chwilę. • Początkowo książka mi się nie podobała. Byłam zdziwiona jej wysokimi ocenami. Dla mniej zbyt wiele było bezsensownych, czy wręcz dziwnych scen seksu na granicy dobrego smaku. Fantazje seksualne Teresy wydawały mi się w rzeczywistości niespełnionymi snami erotycznymi samego autora. Po skończeniu książki sięgnęłam po nią po raz drugi, by bardziej zagłębić się w przemyślenia autora, nie musząc skupiać się już na losach bohaterów, które były mi już dobrze znane. Dopiero przy drugim czytaniu doceniłam głębię tej prozy. Bardzo podobało mi się zakończenie. Historia Karenina rozdarła mi serce <3