• Główną bohaterką tej książki obok tytułowego Piaskowego Wilka jest dziewczynka o imieniu Karusia. Mieszka wraz z rodzicami w domku przy plaży. Pewnego dnia próbuje namówić swego tatę na zabawę, ten jednak zatopiony w codziennej lekturze gazety jej odmawia. Nieco zła Karusia sam udaje się nad brzeg morza. Tam zaczyna kopać dziurę w piasku. Niespodziewanie w wykopanym przez siebie dole dostrzega żywe zwierzę, które na dodatek zaczyna mówić do niej ludzkim głosem. W takich właśnie nies­podz­iewa­nych­ okolicznościach wywiązania się relacji między dziewczynką, a Piaskowym Wilkiem. Karusi niesamowicie dobrze rozmawia się z nowym kolegą. Od tej pory widuje się z wilkiem niemal codziennie. A on stara się jej objaśniać świat najlepiej, jak tylko potrafi. Bo sam uważa, że wie o nim prawie wszystko, gdyż jest na tym świecie od zawsze. I tak dzięki nim mamy okazję dowiedzieć się gdzie jest koniec wszechświata, czym tak naprawdę są siniaki i czy istnieją duchy. Piaskowy Wilk i Karusia stają się sobie bliscy i lubią przebywać w swoim towarzystwie. Obydwoje są ciekawi świata, uwielbiają fantazjować oraz filozofować na przeróżne tematy. Asa Lind przedstawia nam w swej prozie świat pełen pięknego, dziecięcego uroku. Są to bardzo czarujące historie.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo