• „Świtezianka” Adama Mickiewicza to ballada opowiadająca o strzelcu, który spotyka nad jeziorem tajemniczą dziewczynę. Chłopak obiecuje jej wierność, ale nie potrafi dotrzymać danego słowa. • Z czasem okazuje się, że dziewczyna nie jest zwykłym człowiekiem, lecz nimfą wodną związaną z jeziorem Świteź. Sprawdza ona uczciwość strzelca i obserwuje jego zachowanie. Gdy chłopak ją zdradza, ponosi karę za swoje czyny. • Akcja ballady rozgrywa się głównie nocą, nad jeziorem, co nadaje historii tajemniczy nastrój. Miejsce to wydaje się spokojne, ale jednocześnie niebezpieczne, co ma duże znaczenie dla całej opowieści. • W utworze pojawiają się elementy magii, które sprawiają, że historia jest ciekawsza. Dzięki nim ballada różni się od zwykłych opowiadań i bardziej zapada w pamięć. • Czytało mi się tę balladę bardzo ciekawie. Historia nad jeziorem była interesująca, a bohaterowie zachowywali się w różnych sytuacjach w ciekawy sposób. • Uważam, że „Świtezianka” jest interesującą lekturą szkolną. Historia jest krótka, ale zapada w pamięć i dobrze pokazuje wydarzenia oraz postacie.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo