• Jak małe dziecko nauczyć okazywania niewerbalnych uczuć? Prawie każdy z nas lubi przytulać się do ukochanych osób. Przytulanie przynosi ulgę, pomaga pozbyć się negatywnych emocji, a nawet zapomnieć o smutkach. Małe dzieci często przytulane, lepiej się rozwijają. Nie zawsze łatwo się mówi wprost o uczuciach, dlatego też z pomocą przychodzi literatura. • Duet twórców -Przemysław Wechterowicz i Eliza Dziubak -po raz kolejny wykorzystując przygody rodziny Niedźwiedzi porusza ten temat. • Kończący się dzień w lesie. Niedźwiadek i jego tato podążają do krzywej wierzby, aby tam spotkać się z Mamą Niedźwiedzicą, która rano wybrała się po miód. Na umówionym miejscu nikt na nich nie czeka i nie ma umówionego drzewa (być może to sprawka Pana Bobra). Postanawiają poszukać Mamy w lesie. • Natomiast Niedźwiedzica nie mogąc znaleźć wierzby, krąży po lesie. Podąża ich śladem, ale nie może ich odnaleźć, bowiem na swojej drodze napotyka różne zwierzęta, które mają do niej jedną prośbę ...przytul mnie. Mama, jak to mama, nie mogła odmówić, a czasami sama proponowała przytulenie, jak spotykany zwierzak tego potrzebował. Nie dowiedziała się wprawdzie, w którą stronę poszli Tata i Syn, ale nie denerwowała się i niespiesznie podążała tropem swojej rodziny. Dla niej to był także przyjemny czas, bowiem przytulanie uspokaja i daje wiele radości. • Czy w końcu się odnajdą?... • Powodu dlaczego Rysica, czy Wilk lub Żabki zachowywały się w ten sposób, należy szukać w pierwszej części historii pt. ,,Proszę mnie przytulić”. • Obie te lektury to pełne przytulania książki, podczas czytania których nie sposób się choć raz nie przytulić. • Książeczka napisana ładnym językiem, bez moralizowania, może być polecona do czytania nawet dzieciom od 2-3 lat. • Dużą rolę o odbiorze treści mają wspaniałe graficznie, ciepłe kolorystycznie ilustracje Elizy Dziubak.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo