• Trudno mi wystawić książce jednoznaczną ocenę. Z jednej strony książka denerwuje chaotycznością, urwanymi wątkami,przeskokakami w czasie i oszczędnością w opisie tytułowego bohatera. • Po przeczytaniu tej pozycji wydaje nam się, że wiemy o Simie niewiele więcej niż po przeczytaniu oficjalnej notki w Wikipedii. • Z drugiej strony według opinii tych, którzy go znali, od Sima Hayhy trudno było "kupić" słowo. Unikał wywiadów, nie spisał nigdy wspomnień. Petri Sarjanen był pierwszą osobą, która w ogóle wpadła na to, by napisać książkę o najs­kute­czni­ejsz­ym snajperze świata. Finowie widać uważają, że nie trzeba kłapać dziobem o czymś, co jest oczywiste i powszechnie wiadome... ;) Stąd pewnie ten defekt w książce - wciąż mało informacji o jej głównym bohaterze. Sama się zastanawiałam, czy wojna zmieniła Simę? Czy to pod wpływem wspomnień nie zdecydował nigdy ożenić? Czy już po prostu taki był? Ciekawa byłam, czy świadomość, że miał niejako na sumieniu 705 istnień ludzkich w jakiś sposób odbiła się na jego psychice? W książce nie znałam jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. • W "Białej Śmierci" znajdziecie za to spory zbiór anegdotek, przy których śmiałam się do rozpuku ( Tak, Finowie mają poczucie humoru! ). ;) • Poza tym książka przybliża kulisy wojny, o której pewnie niewielu z nas słyszało. A szkoda. Nie spodziewałam się, że podczas lektury "spotkam" się z Miką Waltarim. Jak się okazało , był w czasie wojny zimowej kimś w rodzaju korespondenta wojennego i zawitał w Kollaa. • Był pod wrażeniem grupy odważnych żołnierzy, którzy postanowili dać odpór radzieckiej armii za wszelką cenę. • "My chcemy żyć, ale gdy wolności i prawa człowieka są zagrożone, to jesteśmy gotowi nawet umrzeć (...) Wiemy, że istnieje coś gorszego niż śmierć, a jest to niewola bez żadnej nadziei" ( Antti Rantamaa , fragment kazania dla obrońców Kollaa - zawarty w książce Sarjanena). • Po zakończeniu lektury poczułam się doedukowana. ;) Polecam, lecz nie każdemu. Raczej tym, którzy są zainteresowani historią Finlandii lub strzelectwem wyborowym.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo