• Książka wywiad, której nic nie brakuje-12 rozmów i fotografie, przeprowadzona z polotem i ciekawością. • Miałem okazję zapoznać się z ojcem Leonem i bardzo dobrze i z sentymentem go wspominam, jestem jemu wdzięczny, że mnie, samotnika wśród tłumu, dostrzegł, zainteresował się i pobył, i na koniec spotkania ,odprowadził za rękę przez ciemny korytarz. • Czytałem także ,dawniej książkę ojca Leona pt: Miłość nie przeminie ,i bardzo przyjemnie mi się ją czytało ,z resztą w ładnych okolicznościach przyrody i pogody, • i nic, niestety z tej lektury nie pamiętam, jednak serdecznie ją polecam. • Niedługo Boże Narodzenie i Nowy Rok ,tak się coś rodzi i coś zmienia. Książka ta ,oswaja ze śmiercią ,budzi refleksję i daje nadzieję, oraz wiarę w bliskość Boga, będącego w Nas (ale nie bycie swoim własnym bogiem), • i że koniec może być początkiem czegoś nowego i czymś, co przemija, ale się nie kończy. • Jak mawiał ojciec Leon, życzę wszystkim , oby nadzieja była zawsze większa od troski! • A to ,co dobre, nigdy nie umiera, zło jest chwilowe ,Miłość wieczna.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo