• Gorzki smak wody • Autor: Ryszard Kapuściński • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Gorzki smak wody to niezwykle ciekawy i wciągający zbiór wczesnych reportaży Ryszarda Kapuścińskiego, który pozwala zajrzeć do źródeł jego późniejszego stylu i reporterskiej wrażliwości. Choć książka objętościowo jest niewielka, jej zawartość okazuje się zaskakująco bogata — zarówno pod względem tematycznym, jak i literackim. • Wczesny Kapuściński imponuje świeżością spojrzenia, uważnością na detal oraz umiejętnością syntetycznego, a jednocześnie sugestywnego opisu rzeczywistości. Jego język jest prosty, klarowny, a przy tym niezwykle plastyczny — pozbawiony zbędnych ozdobników, skupiony na obserwacji i sensie. W tych reportażach widać już zalążki stylu, który w kolejnych dekadach przyniesie mu międzynarodowe uznanie. • Szczególnie cenne jest to, że autor nie próbuje jeszcze nadmiernie interpretować ani komentować świata — raczej pozwala mu wybrzmieć samemu. Dzięki temu reportaże zawarte w tomie są autentyczne, bezpośrednie i niezwykle sugestywne. Czytelnik otrzymuje nie tylko zapis faktów, ale także atmosferę miejsc i sytuacji, które Kapuściński obserwował z reporterską pokorą i empatią. • Gorzki smak wody to książka, która inspiruje — zarówno stylem, jak i podejściem do reportażu. Pokazuje Kapuścińskiego u progu drogi twórczej, ale już w pełni świadomego roli słowa i odpo­wied­zial­nośc­i piszącego. Dla mnie to jedna z tych lektur, które przypominają, dlaczego warto wracać do klasyki polskiego reportażu. • Książkę serdecznie polecam — szczególnie tym, którzy cenią Kapuścińskiego w jego najbardziej reporterskim, surowym i uczciwym wydaniu. • 📖 20:54 · 30.01.2026 · 11/2026 · (A)
    +2 trafna
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo