• To dla mnie jedna z najlepszych książek tej serii. Brudny przypomina mi trochę RoboCopa, bo jest niezłomny, kieruje się silnym kodeksem moralnym i mimo licznych ran, zdrowieje i nadal walczy o sprawiedliwość. Może czasem wydaje się to bajką, ale jego „niez­nisz­czal­ność­” nie przeszkadza, a wręcz dodaje serii uroku. Wszystkie części czyta się znakomicie. Są świetnie napisane i poruszają rzeczywiste problemy: pedofilię, korupcję, niekompetencję, nepotyzm, a w „Smolarzu” również trudne tematy z historii Polski. Grozy i horroru też nie brakuje.
  • Fajna książka. Igor wyjechał na takie wakacje, a ja czytając tą 6 część czułem się jakbym na te wakacje wybrał się razem z nim. • Bardzo ciekawa historia poprowadzona szczegółowo od A do Z. Co na plus, to jest to chyba pierwsza w serii książka (pomijając pierwszą), którą można przeczytać bez negatywnych wrażeń nie znając kompletnie Igora Brudnego. Moim zdaniem autor tutaj pierwsza klasa, udało się. • Książka zawiera kilka wydarzeń kluczowych dla serii, więc zdecydowanie polecam przeczytać tę część.
  • Ocena dla całej serii - bo wciąga. Nie są to "leciutkie" kryminały, ale kawał dobrej roboty. Może momentami w niektórych tomach trochę dużo treści nie wnoszącej wiele do akcji, ale przeczytać trzeba
  • bardzo dobra pozycja, jak dla mnie najlepsza z Igorem Brudnym
  • Oj trzyma w napięciu....
  • „Smolarz” to szósty tom cyklu z komisarzem Igorem Brudnym w roli głównej. • Książka utrzymana jest w mrocznym klimacie, pełnym zbrodni, korupcji i tajemnic. • Niestety jak dla mnie to najsłabsza część, nie do końca przypadła mi do gustu. • Akcja stoi w miejscu przez 2/3 książki, jest dużo opisów które nic konkretnego nie wnoszą i przez to zwyczajnie jest nudno. • Chyba już muszę zrobić odpoczynek od książek tego autora.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo