Głównym bohaterem tej powieści jest niejaki István. Chłopiec dorastający na post­komu­nist­yczn­ych Węgrzech, którego los zostaje naznaczony tragicznym wydarzeniem z okresu dojrzewania. Od tego momentu bohater próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, przechodząc przez kolejne etapy życia: służbę wojskową, emigrację do Wielkiej Brytanii, pracę ochroniarza, a w końcu niespodziewany awans społeczny, który również okazuje się nietrwały. • Choć fabuła śledzi losy jednego człowieka, książka nie jest przede wszystkim historią sukcesu czy porażki. Szalay pokazuje, jak przypadek, pochodzenie społeczne, klasa i relacje z innymi ludźmi wpływają na ludzkie życie. István jest bohaterem małomównym, wycofanym i emocjonalnie zamkniętym, dlatego czytelnik poznaje go głównie poprzez jego czyny, a nie wewnętrzne monologi. Minimalistyczny styl autora podkreśla jego samotność i poczucie wyobcowania. Niestety jest on typem bohatera literackiego, do którego trudno jest zapałać sentymentem. • Tytułowe „Ciało” oznacza tu nie tylko fizyczność bohatera, ale także sposób, w jaki jego ciało staje się narzędziem pracy, przemocy, pożądania i społecznego awansu. Według autora emocje, instynkty i doświadczenia zapisują się w ciele, często silniej niż w słowach. Prócz opowieści o samej cielesności, bardzo wiele mówi ona także o męskiej tożsamości, osamotnieniu, traumie, nierównościach klasowych, emigracji i iluzji awansu społecznego. • Autor stawia pytanie, czy człowiek rzeczywiście kieruje własnym losem, czy raczej jest kształtowany przez okoliczności, przypadek i środowisko, z którego pochodzi. Zamiast spektakularnych zwrotów akcji proponuje chłodną, wnikliwą obserwację życia zwykłego człowieka, którego historia staje się opowieścią o współczesnej Europie i kondycji człowieka.

Przeczytana w jeden dzień. Dobrze napisana. Bardzo przypominała mi "Małe życie". Trochę smutna, ale życie przecież takie jest.