• Świetna.Bardzo poprawia humor mimo że czasem porusza smutne problemy.Życie toczy się dalej i zawsze kolejny dzień przynosi nadzieję • . Polecam.
  • „Czterdzieści plus” to druga część przygód 4 przyjaciółek. Jest to moje drugie spotkanie z Anitą, Magdą, Aśką i Karolą a czynałam od 3 części. Zdecydowanie polecam czytać po kolei. Ja wiedząc już co będzie w Czterdzieści i co z tego miałam problem ze skupieniem się na wydarzeniach w tym tomie. • Książka świetnie napisana i poruszająca wiele problemów dzisiejszego świata. Na szczęście dziewczyny mają siebie i razem tworzą świetny kwartet gotowy na walkę z resztą świata. • W tej części jesteśmy we Wrocławiu a także Londynie. W Londynie jest Aśka, która próbowała uciec przed smutnymi wspomnieniami, Magda świetnie zarządza Czekoladziarnią, Anita ma dwójkę cudownych chłopców a Karolina dalej oddaje się pomocy zwierzakom i … szuka miłości!. Pomimo odległości jaka łączy je z Aśką one nadal są razem! • Polecam tą książkę każdemu! I to nie tylko osobom po 40stce ;)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo