• Wiemy, wiemy, że dzieci za dużo czasu spędzają przy wszelkiego rodzaju elektronice, ale tata w sieci to dopiero klops. Całymi dniami w pracy, a jak wróci do domu to nic tylko komputer i komputer. Nawet na dzieci nie spojrzy, że nie wspomnę o żonie. • Coś takiego przydarzyło się pewnej rodzinie pingwinów. Tata już od śniadania czyta internetową gazetę, w drodze do pracy sprawdza wiadomości, a po powrocie do domu łączy się z internetowymi przyjaciółmi. A ma ich a Icebooku 532. • Pewnego dnia pojawiają się kłopoty z łączem internetowym. W poszukiwaniu zasięgu tata pingwin wędruje aż na sam brzeg morza (oczywiście nie patrząc pod nogi tylko w komputer), a tam nietrudno o nieszczęście – w mgnieniu oka odpływa na nagle oderwanej krze. Jakaż radość rodziny, gdy wraca następnego ranka! Zyskał prawdziwego przyjaciela, niewirtualnego! – misia polarnego, który szczęśliwie doholował pingwina do brzegu. Ta przygoda nauczyła tatusia znów cieszyć się życiem w realu – a komputer – sami zobaczcie – najlepiej służy do surfowania po śniegu! • Z przymrużeniem oka, naprawdę zabawnie i mądrze, bez zbędnego moralizowania. Ujęła mnie ta książeczka celnością i humorem.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo