• Świetny sposób przedstawienia dwóch równoległych historii: współczesnej zbrodni oraz historii osadzonej w latach 50- 80-tych. Obie historie mocne: esbecy, komuniści, polski papież, lustracja i gromadzenie teczek na "niewygodnych" obywateli. I współczesna zbrodnia "honorowa" popełniona na młodej pasztunce, która próbowała ułożyć sobie życie w innym kraju, w lepszym kraju... • W tle bolesne próby "posklejania" rozsypanego przez tragedię życia policjantki Olgi. Twarda i konsekwentna w pracy, tak naprawdę potrzebuje bliskości drugiego człowieka, który pomoże wyjść z życiowej tragedii zarówno psychicznie, jak i z tej czysto fizycznej strony. Pogrążanie się w rozpaczy i ucieczka w pracę powoduje niechęć do podejmowania prób walki o siebie, o zadbanie o siebie, jako kobietę, jak o osobę, która CHCE. Chcę żyć, kochać i marzyć. • Serdecznie polecam.
  • Nie wiem czemu książka ma taką niską ocenę. Cały czas trzymała w napięciu i przyjemnie się ją czytało. Polecam spróbować.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo