Bardzo dobrze napisany reportaż, który powinien zaciekawić wszystkich tych, którzy interesują się sprawami społecznymi i historią Kościoła Katolickiego. Autorka buduje narrację wokół losów młodej Franceski, która w 1963 roku, zmuszona przez rodzinę, aby ukryć niechcianą ciążę, przyjeżdża do Turynu. Trafia do ośrodka prowadzonego przez zakonnice i zamiast gdzie zamiast wsparcia staje się ofiarą systemu, jej dziecko bez jej zgody zostaje przekazane do adopcji do Stanów Zjednoczonych. Podobny los spotkał tysiące kobiet, choć znamy to też z wydarzeń, jakie ujrzały światło dzienne w Irlandii. Też ośrodki prowadzone przez zakonnice, które zamiast wsparcia handlowały noworodkami. • Drugą warstwą reportażu to opis traumy, jaka dotknęła osoby pokrzywdzone pragnące po latach dojść prawdy o biologicznych rodzicach. Przedstawione są matki, które przez całe życie uważały, że ich dziecko zmarło podczas porodu. Także osoby nieświadome swojego pochodzenia, żyły w poczuciu krzywdy. Autorka tworzy narracje pełne empatii i wrażliwości wobec bohaterów swego reportażu. • Książka jest ważnym głosem w sprawie równości praw kobiet, które obyczajowo zmuszane były podobnie jak Franceska do pozbycia się niechcianego dziecka, oczywiście w kraju katolickim aborcja nie była dozwolona, ale sprzedaż dzieci już tak i to wszystko pod troskliwym okiem Watykanu. • Ciekawostką jest fakt, przedstawiony w książce, że wprowadzone przez cesarza Augusta prawo o honorowym zabójstwie dla tych, którzy splamili honor rodziny, pozostawał we włoskim kodeksie karnym do 1981 roku. To się nazywa tradycja. • Polecam