• Historia Etiopii • Autorzy: Andrzej Bartnicki, Joanna Mantel-Niećko • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawa publikacja, która pokazuje, jak bogata, głęboka i złożona jest historia Etiopii — państwa o wyjątkowym dziedzictwie kulturowym i historycznym. Mam wrażenie, że w europejskim kręgu kulturowym wiedza o tym kraju wciąż pozostaje dość ograniczona, dlatego sięgnięcie po tę książkę może być dobrym sposobem na poszerzenie perspektywy i poznanie historii, która nie zawsze znajduje należne jej miejsce w powszechnej świadomości. • Szczególnie interesujące jest etiopskie chrześcijaństwo, a zwłaszcza tamtejszy Kościół, jego tradycje, wierzenia i odrębność. To fascynujący przykład chrześcijaństwa rozwijającego się przez wieki w innym kontekście kulturowym niż ten, który znamy z historii Europy. Warto przyjrzeć się tej odmienności, ponieważ pozwala ona lepiej zrozumieć nie tylko samą Etiopię, lecz także różnorodność tradycji chrz­eści­jańs­kich­. • Ciekawa jest również etiopska tradycja dynastyczna, według której cesarski ród wywodził się od królowej Saby i króla Salomona. To przekonanie pokazuje, jak silnie historia, religia i tożsamość narodowa mogą się ze sobą splatać. Niezależnie od tego, jak oceniamy historyczność tej tradycji, sama jej obecność w etiopskiej świadomości jest interesującym elementem dziedzictwa tego kraju. • „Historia Etiopii” pozwoliła mi spojrzeć na ten kraj z większą świadomością jego kulturowego i historycznego bogactwa. To publikacja, która przypomina, że poza dobrze znanymi nam dziejami Europy istnieją równie fascynujące historie, warte poznania i zrozumienia. Książka zdecydowanie warta przeczytania, szczególnie dla osób, które chciałyby poszerzyć swoją wiedzę historyczną i lepiej poznać mniej obecne w europejskiej perspektywie obszary świata. • 📖 22:01 · 02.11.2026 · 109/2026 · (P)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo