2666 • Autor: Roberto Bolaño • Moja ocena: ★★☆☆☆☆☆☆☆☆ (2/10) • Do lektury tej książki siadałem z autentycznym zaciekawieniem i szczerą chęcią poznania twórczości Roberto Bolaño. Już sama objętość powieści zrobiła na mnie duże wrażenie, a dyskusje wokół niej oraz zachwyty części krytyków dodatkowo nastawiły mnie bardzo pozytywnie. Również sam fakt, że książka została wydana pośmiertnie, budził we mnie pewien szacunek i przekonanie, że mam do czynienia z dziełem wyjątkowym. • Niestety okazała się jedną z najsłabszych książek, jakie przeczytałem. • Największym problemem była dla mnie sama konstrukcja powieści. Książka składa się z pięciu części, które tylko częściowo się ze sobą łączą. Pierwsze cztery sprawiały na mnie wrażenie rozwlekłych i nadmiernie rozbudowanych – przez setki stron czekałem na moment, w którym wszystkie wątki zaczną tworzyć spójną całość. Ostatnia część rzeczywiście wydaje się najbliższa głównemu tematowi, jednak również pozostawia wiele niedopowiedzeń. Po zakończeniu lektury miałem przede wszystkim poczucie niedomknięcia i braku saty­sfak­cjon­ując­ego finału. • Nie była to książka, która mnie irytowała. Była dla mnie po prostu odpychająca. Zaskoczyło mnie, że publikacja ciesząca się tak dużym uznaniem wywarła na mnie aż tak negatywne wrażenie. W moim odczuciu jest to mieszanka przeciętnego kryminału i prowokacyjnej literatury obyczajowej, która mimo ogromnej objętości nie prowadzi do wyraźnego celu. • Rozczarowało mnie również samo wydanie. Tekst jest bardzo gęsto złożony, przez co czyta się go mało komfortowo. Zauważyłem także błędy edytorskie, które nie powinny znaleźć się w tak obszernej publikacji. Nie przekonała mnie również okładka – trudno było mi dostrzec jej związek z treścią książki. Mam także zastrzeżenia do tłumaczenia. W wielu miejscach zdania wydawały mi się nienaturalne, ciężkie i mało przejrzyste, co dodatkowo utrudniało lekturę. • To jedna z nielicznych książek, których z czystym sumieniem nie mogę polecić. • 📖 10:58 · 01.08.2026 · 73/2026 · (P)

Bolano stworzył ostateczne zwieńczenie swojej niesłychanej pisarskiej ambicji, • ale zarazem wyznaczył nowe granice tego, • co można zawrzeć w formie powieści • w naszym coraz bardziej przerażającym post-narodowym świecie. • Jonathan Lethem, "New York Times Book Review" • Pisząc 2666, Bolano zapewne zdawał sobie sprawę, że umiera. Dlatego warto czytać tę książkę jak testament pisarza, który zna swoją wartość i wie, co ma do przekazania światu. Ale jako mistrz nied­opow­iedz­enia­ i otwartych zakończeń nie komunikuje tego wprost. Musimy sami zrozumieć, jaka ukryta logika łączy badacza nieeuklidesowej geometrii, na poły mitycznego niemieckiego pisarza i okrutne morderstwa kobiet na pograniczu meksykańsko-amerykańskim. • Czworo młodych lite­ratu­rozn­awcó­w: Jean Claude'a Pelletiera (z Francji), Piera Moriniego (z Włoch), Manuela Espinozę (z Hiszpanii) i Liz Norton (z Anglii) łączy przyjaźń oraz fascynacja dziełem Benna von Archimboldiego, którego literacka sława jest równie wielka jak tajemnica otaczająca jego osobę: należy on do gatunku pisarzy zaginionych, których nikt go nigdy nie widział. Na wieść o tym, że Archimboldi podobno przebywa w Meksyku, krytycy postanawiają wyruszyć na jego poszukiwanie. Tam, w Santa Teresa (zwierciadlane odbicie Ciudad Juarez okrytego niechlubną sławą "miasta-mordercy kobiet") dowiadują się o niekończącej się serii okrutnych zabójstw kobiet, gwałconych, torturowanych, których ciała są porzucane następnie na pustyni i miejskich wysypiskach, zbrodni z którymi policja i władze nie mogą albo nie chcą się uporać. To właśnie Santa Teresa, jak również postać zaginionego pisarza są klamrami spinającymi w nierozerwalną całość pięć części powieści, które mogą być czytane jako odrębne historie. nota wydawcy