• Bardzo interesujący zbiór esejów Szczepańskiego, które łączy to, że w każdym z nich kryje się coś, co sprawia, że nie można postrzegać je jako lekką, odstresowującą lekturę. • Autor dotyka tematu wojny oraz czasów mu współczesnych. Pisze nie tylko o Polsce, ale i o sytuacji daleko za jej granicami. W pamięci szczególnie zapadł mi esej dotyczący sekty "Rodzina", która to jest odpowiedzialna mięzy innymi za brutalne zabójstwo cięzarnej żony Romana Polańskiego, Sharon Tate oraz jej przyjaciół. Zbrodnia, która miała miejsce wiele lat temu, wciąż bulwersuje, a mnie samej mrozi krew w żyłach. • Innym interusującym esejem jest ten o postaci ojca Maksymiliana Marii Kolbego. Szczepański bardzo odświeżył spojrzenie na świętego. Nie skupia się wyłącznie na jego pobycie w obozie oświęcimskim, ale również wychodzi poza ramy czasowe oraz przytacza różne wydarzenia, jak i ludzi mu znanych, tak sprzed tego okresu jak i po nim. • Polecam, bo mimo iż od wydania książki minęło już sporo czasu, to nadal eseje w niej zawarte są tak samo przejmująca i pozwalają pogłębić swoją wiedzę oraz wyostrzyć spojrzenie na świat.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo