• Siostra Juliana Tuwima. Ciekawy opis środowiska literackiego - warszawskiej bohemy, wybuchu II wojny tragedie, i zgubienie rodzin żydowskich. Twórczość, małżeństwa, ucieczka i trwały ślad po przeżyciach.
  • Ta biografia to portret niesamowitej kobiety, żony dwóch kolejnych mężów i siostry swojego brata, w którego cieniu żyła i którego najbardziej z rodziny kochała. • Z tej biografii wyłania się obraz kobiety ciepłej, skromnej, ale jak bardzo samotnej. Kobiety najpierw pozostającej w trudnych relacjach z matką - hołubiącą syna , potem poszukującej miłości w małżeństwach, a do tego bardzo silnie, z braterską wzajemnością, związanej emocjonalnie ze swym słynnym bratem Julianem. • A przecież Irena niczym nie ustępowała Julianowi. Była przecież autorką wspaniałych wierszy i opowiadań, a także ciekawych tłumaczeń, szczególnie dla dzieci, takich jak " Kubuś Puchatek", "Mary Poppins" czy "Byczek Fernando" i wielu innych. • A jednak została zapomniana. • Autorka biografii bardzo ciekawie opowiada historię jej życia i rodziny Tuwimów, ilustrując twórczością pisarki. • Jest to ciepły obraz kobiety niezbyt szczęśliwej, pisarsko pracowitej, ale przyćmionej nazwiskiem wielkiego brata. • Polecam naprawdę tę ciekawą opowieść - biografię.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo