• Anna Łajkowska - DOBRA PRZYSTAŃ • Opowieść o kobiecie, jakich wiele: pani domu, matka i wydawałoby się, że szczęśliwa żona. A tu bach ! Mąż odchodzi, a ona, no cóż, samotnie wychowuje synów, opiekuje się ojcem, pracuje i spotyka się potajemnie z nowym adoratorem, żonatym i ojcem dzieciom mężczyzną. • Czy rozpacza po odejściu męża? Wydaje się, że nie i przyjmuje to jako kolej losu. • Ciekawym jest wątek Huberta i jego racje, co do rozejścia się z Marianną. Przecież razem budowali siedlisko nad brzegiem rzeki, dom marzeń. I gdy wydaje się, że owe marzenia nareszcie się spełniają i nastąpi oczekiwane "i żyli długo i szczęśliwie" - Hubert porzuca sielankę i odchodzi od żony. • Autorka tak komponuje fabułę, że sympatie czytających na pewno nie opowiedzą się tylko po stronie jednego z małżonków. Są racje Marianny, którą można znielubić za wiele, jak i też są racje Huberta, uciekającego przed zaborczością żony. • W konstrukcji tekstu raziły mnie mini rozdziały - narzucające pouczenia na temat sposobów życia. • A zakończenie powieści? No cóż - jest jakie jest. • Pozycja ta moim zdaniem do najlepszych w dorobku pisarki nie należy, ale jest to niezła powieść obyczajowa, dotykająca wielu trudnych, codziennych, życiowych spraw.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo