• Dlaczego WARTO po nią sięgnąć? • Ten reportaż czyta się jednym tchem. Autor podaje same konkrety i unika słowotoku. Książka idealnie trafia w obecny boom na rozwój sztucznej inteligencji. • Jeśli chcecie wiedzieć, w jakim świecie przyjdzie żyć kolejnym pokoleniom, nie szukajcie odpowiedzi w prognozach zachodnich futurologów. Przeczytajcie „2100” i zobaczcie to na własne oczy. Zdecydowanie polecam! • Jak będzie wyglądała nasza codzienność pod koniec XXI wieku? Simone Pieranni w swoim najnowszym reportażu brutalnie pozbawia nas złudzeń: ta przyszłość nie powstaje w laboratoriach Doliny Krzemowej. Ona już teraz dzieje się na ulicach azjatyckich metropolii. • Włoski dziennikarz zabiera nas w fascynującą, a momentami wręcz elektryzującą podróż po kontynencie wielkich kontrastów. Od sterylnego i idealnie zopt­ymal­izow­aneg­o Singapuru, przez dynamiczny Wietnam i technologiczne potęgi Chin czy Korei, aż po targaną konfliktami Mjanmę. Nie skupia się na suchych danych makr­oeko­nomi­czny­ch. Pokazuje nową rzeczywistość przez pryzmat codziennych decyzji zwykłych ludzi, którzy w zamian za wygodę i bezpieczeństwo bez mrugnięcia okiem oddają swoją prywatność algorytmom. • Najbardziej uderzające w tej książce jest to, jak bezpardonowo obnaża ona bierność Europy i USA. Zachód stał się jedynie obserwatorem. To Azja redefiniuje dziś pojęcia pracy, rodziny, wolności i przetrwania. Pieranni pisze z niezwykłą lekkością i reporterską rzetelnością – nie ocenia, ale zmusza do refleksji nad tym, czy cena, jaką płacimy za postęp, nie jest zbyt wysoka. • To krótka, skondensowana i ważna lektura. Otwiera oczy, obala zachodnie stereotypy i zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo