Kronika rodziny Hegenscheidt

Inne tytuły:
Chronik der Familie Hegenscheidt
Tłumacz:
Dawid Smolorz
Redakcja:
Damian Recław
Wydawca:
Muzeum w Gliwicach (2026)
ISBN:
978-83-977001-1-6
Autotagi:
druk
elementy biograficzne
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
publikacje popularnonaukowe
rodzina
Źródło opisu: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu - Katalog centralny

Książka ta została wydana pierwotnie w 1929 r., a jej autor pozostaje anonimowy. Jednakże jej główny bohater i jego rodzina nie są osobami nieznanymi w Gliwicach czy na Górnym Śląsku. Publikacja opowiada bowiem o losach i dorobku życiowym powszechnie znanego przemysłowca i twórcy fabryki drutu w Gliwicach, Carla Augusta Wilhelma Hegenscheidta (1823-1891), na tle dziejów jego rodziny. Jej narracja zaczyna się w średniowieczu i opisuje najstarsze losy rodu Hegenscheidtów w głębi Niemiec, ale koncentruje się na gliwickim okresie działalności jej najwybitniejszego przedstawiciela. Książka przybliża nam też surowe zasady panujące w protestanckim domu Hegenscheidtów, w którym ceniono wiarę, pracowitość, przedsiębiorczość, oszczędność, służbę społeczną i tolerancję dla innych nacji. Polscy Ślązacy zatrudnieni w zakładach Hegenscheidta już w latach 80. XIX w. mieli ubezpieczenia społeczne i wspomagani byli w zakresie budowy nowych domów. Uruchomiona przez Wilhelma Hegenscheidta w 1852 r. za odziedziczony po ojcu spadek niewielka fabryka gwoździ, łańcuchów i drutu w Szobiszowicach koło Gliwic, stała się jednym z zalążków nowoczesnej prywatnej przedsiębiorczości w mieście nad Kłodnicą. Z biegiem czasu połączyła się z powstałym obok niej podobnym zakładem, a potem z przedsiębiorstwem braci Caro dysponującym m.in. hutą żelaza „Hermina” w Łabędach, co dało początek koncernowi przetwórstwa stalowego „Obereisen”– jednemu z największych górnośląskich przedsiębiorstw przemysłowych u progu XX w. Również główna siedziba Muzeum w Gliwicach, Willa Caro wiele mu zawdzięcza, bo pierwotnie została oddana do użytku w 1885 r. jako dom mieszkalny dla Oscara Caro – prezesa zarządu wspomnianego przedsiębiorstwa.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo