Hjem:

na północnych wyspach

Autor:
Ilona Wiśniewska
Wydawcy:
Wydawnictwo Czarne (2025)
Legimi (2025)
Wydane w seriach:
Reportaż
Reportaż - Wydawnictwo Czarne
ISBN:
978-83-8396-166-8, 978-83-8396-193-4
978-83-8396-224-5
Autotagi:
dokumenty elektroniczne
druk
e-booki
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
reportaże
sprawozdania
4.0

E-BOOK. Hjem to dom, siedlisko, bezpieczna przystań. Czasem to miejsce, w którym się urodziliśmy. Innym razem nie starcza życia, by je znaleźć. Wybraliśmy je sami albo to ono wybrało nas. Bywa schronieniem, którego szukamy, gdy musieliśmy porzucić swój stary świat. To gniazdo, w którym wychowujemy pisklęta. Punkt odniesienia. Dla Ilony Wiśniewskiej od lat domem jest Tromsø: niegdyś zasypana śniegiem mieścina na dalekiej północy Norwegii, dziś szybko rozwijające się miasto, trzecie co do wielkości w Arktyce. Sto pięćdziesiąt narodowości, tygiel kultur, ośrodek życia naukowego i popularny kierunek turystyczny – milion osób rocznie przybywa tu, by obserwować zorzę. Miasto, które wchłania albo izoluje, daje perspektywy albo nie daje wyboru. I to dotyczy nie tylko ludzi, ale także zwierząt. Wiśniewska opowiada o Tromsø wielogłosem ludzi i ptaków, znajduje w ich losie podobne doświadczenia i potrzeby. Chodząc ulicami, w końcu spotyka samą siebie i nieoczekiwanie staje się bohaterką tej historii. Jej Hjem to intymna opowieść o przyjaźni, zapuszczaniu korzeni i o tym, że wszystkie żywe istoty potrzebują domu.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • „Hjem” to jedna z bardziej osobistych książek Ilony Wiśniewskiej. Autorka opowiada w niej o swym aktualnym miejscu zamieszkania, norweskim miasteczku Tromsø. Nie jest to jednak zwyczajna historia o samej okolicy, lecz o mieście jako siedlisku, w którym natura spotyka się z człowiekiem. Tromsø jest to miejsce pod wieloma względami niezwykłe. Bardzo różnorodne kulturowo, ostatnio dość popularne turystycznie i bardzo cenne pod względem naukowym. To także najchętniej obierany przez obcokrajowców kierunek do oglądania zorzy polarnej i doświadczania arktycznego klimatu. Ilona opowiada dlaczego upodobała sobie Tromsø, jako bezpieczną przystań. Mówi też o zawartych tu przyjaźniach. Skupia się na relacji z niejaką Bjørk, która kocha nad swe życie ptaki, a zwłaszcza mewy. I to także historia o nich właśnie. O mewach, którym w wyniku szybkiego rozwoju miasta coraz ciężej się funkcjonuje. A ludzie nie rzadko nic sobie z tego nie robią. Ilona wraz ze swymi znajomymi próbuje temu przeciwdziałać. Wspólnie podejmują oni walkę skierowaną przeciwko niszczeniu naturalnych ptasich siedlisk i ratowaniu gatunków, którym grozi wyginięcie. Okazuje się, że ludzi i zwierzęta spotyka tu taki sam los. Jest wybór, albo go nie ma i należy się dostosować. I nie zawsze decydują o tym prawa natury, a raczej ludzki egoizm i ignorancja. A tak naprawdę każdy z nas potrzebuje jakiegoś domu, bezpiecznego azylu, upragnionego siedliska. Bo ludzie i zwierzęta są przecież częściami tej samej natury. Polecam gorąco reportaż. Interesujący i frapujący za razem. Udanej lektury.
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo