jedna z lepszych powieści, jakie czytałam w tym roku • smutna • pełna pragnienia, by tym ludziom z niej pomóc, wskazać im drogę jakąś, lepszą od tej, którą idą. powieść, która szarością rozsadza duszę i umysł i trudno się od niej po przeczytaniu wyzwolić. Pęta umysł i knebluje usta, bo chciałoby się krzyczeć, a nie można. nawet płacz nie wychodzi. • potrzebowałam bez mała 3 miesięcy, bo o niej napisać. A co czuje? • latam. • latam. • dryfuję gdzieś poza światem i ziemią... • ileż w tej powieści magii i smutku jednocześnie. Ileż alkoholu i słów przemilczanych i pragnień utopionych... Ileż tu prawdy o nas... • agaKUSIczyta