Skrzywdzeni i poniżeni

Inne tytuły:
Skrzywdzeni i poniżeni T. 5
Autor:
Fedor Mihajlovič Dostoevskij (1821-1881)
Wydawca:
Państ. Instytut Wydawniczy (1987)
ISBN:
83-06-01612-2
Autotagi:
druk
książki
powieści
proza
Źródło opisu: Książnica Płocka - Katalog zbiorów
4.0
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Skrzywdzeni i poniżeni • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Ogólna twórczość Dostojewskiego jest mi niezmiernie bliska. Większość jego książek bardzo mnie ciekawi i porusza, dlatego do tej pozycji podchodziłem z dużymi oczekiwaniami. Tym razem mam jednak pewien problem z odbiorem powieści. • „Skrzywdzeni i poniżeni” powstali w pewnym okresie przejściowym twórczości Dostojewskiego i mam wrażenie, że w porównaniu z jego najbardziej znanymi dziełami brakuje tutaj tej głębi, którą tak bardzo cenię u autora. Pojawia się pewna płytkość, która w innych znanych mi utworach Dostojewskiego właściwie nie występuje. Jest też, moim zdaniem, trochę zbyt wiele romantyzmu, a za mało prawdziwego dramatyzmu. • Miałem również trudność z odczytaniem części alegorii i przenośni. Nie wszystkie zastosowane przez autora zabiegi były dla mnie oczywiste, a niektóre fragmenty zamiast budzić refleksję, pozostawiały mnie raczej z poczuciem pewnego literackiego chaosu. Momentami całość przypominała mi wręcz XIX-wieczną telenowelę – z dość przewidywalnymi schematami, skomplikowanymi relacjami i kolejnymi zwrotami losu bohaterów. • Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wartości. Dostojewskiemu należy się ode mnie pełny szacunek za piękny język oraz za ciekawe wykorzystanie elementów auto­biog­rafi­czny­ch. Wplatanie własnych doświadczeń w fikcyjną historię nadaje powieści dodatkowy wymiar i pozwala spojrzeć na nią również przez pryzmat życia samego autora. • To zdecydowanie słabszy Dostojewski niż ten, którego poznałem w jego najlepszych dziełach, ale dla osoby zainteresowanej całą jego twórczością nadal jest to lektura warta poznania. • Dla zain­tere­sowa­nych­ twórczością Dostojewskiego – książkę polecam! • 📖 18:06 · 21.08.2026 · 81/2026 · (P/A)
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo