Tajemnice lasu

Autor:
Aniela Cholewińska-Szkolik
Ilustracje:
Agnieszka Filipowska
Wydawca:
Wydawnictwo Zielona Sowa (2021-2022)
Wydane w seriach:
Misia i jej mali pacjenci
ISBN:
978-83-8240-187-5, 978-83-8240-198-1
Autotagi:
beletrystyka
druk
książki
opowiadania
proza
zbiory opowiadań
1.0

Gotowi na jeszcze więcej opowiadań o przygodach Misi i jej psa Popika? Sprawdźcie, co dzieje się w jej klinice i w pobliskim lesie, gdzie Misia nie tylko pomoże kolejnym zwierzakom, lecz także będzie rozwiązywać pewną poważną zagadkę… Właśnie zaczyna się rok szkolny, ale to nie oznacza końca przygód Misi. Wręcz przeciwnie! Misia zapisze się do kółka przyrodniczego, prowadzonego przez leśniczego. Dzieci będą przygotowywać różne projekty związane z lasem, a Misia i Ewcia zajmą się problemem wysypisk śmieci w lesie. A wszystko przez wypadek Popika i pewnej dzikiej kaczki, rannej przez to, że ktoś wywozi śmieci do lasu! Przed dziewczynkami trudne zadanie – spróbują na własną rękę dowiedzieć się, kto to robi! "Tajemnice lasu" to propozycja dla tych nieco starszych fanów młodej pani weterynarz. Te wciągające opowiadania będą idealne zarówno do wspólnej lektury, jak i do pierwszych prób samodzielnego czytania.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Ostrzegam przed tą książką. Z pozoru to taka fajna, eko-historyjka z wartościami, o tym, że nie wolno śmiecić w lesie, napisana fajnym językiem, intrygująca, przyjemnie się czyta itp. Tyle, że jest tam kilka niepokojących wątków... Główna bohaterka ma 9 lat, zapisuje się na kółko leśne, prowadzone przez Pana Leśniczego, w ramach którego zajęcia są w szkole, ale też w weekendy w leśniczówce. Dzie­więc­iole­tnia­ dziewczynka jeździ więc sama do lasu spotykać się z jakimś mężczyzną, niby razem z innymi dziećmi i niby jest to funkcjonariusz publiczny, więc uznajmy, że tu niepotrzebnie się czepiam, ale co istotniejsze: • a) w okolicy lasu, w najbardziej zaniedbanej części osiedla ogródków działkowych pomieszkuje podejrzanie wyglądający mężczyzna o pseudonimie Wiking. Krążą plotki, że jest bezdomnym albo przestępcą. Dziewczynka opowiada o tym rodzicom i nie pada z ich ust żadne ostrzeżenie typu "Nie kręć się sama po lesie", a raczej "Haha, wątpię, żeby on był niebezpieczny" • b) Jako, że dzieci podejrzewają Wikinga o podrzucanie śmieci do lasu, główna bohaterka nie informując nikogo, dokąd się wybiera, jedzie sama późnym popołudniem na wspomniane zapuszczone działki, żeby zabawić się w detektywa • c) W czasie tych oględzin zostaje przyłapana przez Wikinga, jest wyraźnie napisane, że mężczyzna wygląda groźnie, a jednak ostatecznie zaprasza dziewczynkę do swojego domu, a ona wchodzi, jest jeszcze jakieś miałkie zdanie, że sama nie wie, dlaczego weszła, a nie uciekła, dom jest opisany jako ciemny i ponury, a jednak ostatecznie okazuje się, że to podejrzanie wyglądający zielarz o złotym sercu, który leczy małe zwierzątka 🤦🏼‍♀️🤦🏼‍♀️🤦🏼‍♀️ • Dziewczynka nie dostaje żadnej reprymendy za powyższe zachowanie, w książce nie ma ani słowa na temat tego, że takie samotne wyjazdy i zbytnie ufanie nieznajomym może narazić dziecko na nieb­ezpi­ecze­ństw­o. • Uważam, że jest to jest normalizowanie niebezpiecznych zachowań 🤦🏼‍♀️ Bardzo szkodliwe. Tyle się tłucze dzieciom do głowy, żeby nie rozmawiały z nieznajomymi, nie chodziły same w podejrzane miejsca, a już broń Boże nie wchodziły same do mieszkań obcych, a tu nagle książka, która promuje coś dokładnie odwrotnego 🤦🏼‍♀️ • Dodam, że czytałyśmy inne części z tej serii i w nich wszystko wydawało się ok, a przynajmniej nie rzuciły mi się w oczy tak niepokojące wątki jak tutaj.
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo