Jaka piękna iluzja

Wywiad:
Magdalena Tulli
Justyna Dąbrowska
Autorzy:
Magdalena Tulli
Justyna Dąbrowska
oraz:
Mikołaj Grynberg
Wydawca:
Znak Litera Nova - Społeczny Instytut Wydawniczy Znak (2017)
ISBN:
978-83-240-3828-2
Autotagi:
autobiografie
druk
historia
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
sprawozdania
4.0

Dwie kobiety rozmawiają. O tym, że może się tak zdarzyć, że jakaś część życia upłynie bez miłości. I o tym, że to nie zniszczy doszczętnie. O relacji z samym sobą, wyrozumiałości, przyglądaniu się sobie uważnie i z cierpliwą czułością. O smutku nierównym rozpaczy, o dzieciach, które biorą rodziców na wychowanie, o równowadze, którą można pochwycić jak rzuconą z drugiego brzegu linę o mocnym splocie. ,,W tej rozmowie są emocje i stany, których nazwania się bałam. Niepotrzebnie. Magdalena Tulli i Justyna Dąbrowska opowiadają je dla mnie na głos. Smutek, miłość, strata, dźwiganie ciężarów (własnych i odziedziczonych), macierzyństwo, umieranie - dobrze nazwane - stały się częścią mnie, już nie obcą, nie groźną. Kiedy skończyłam czytać, świtało. Chociaż pokój był pusty, nie czułam, że jestem w nim sama”. Magdalena Kicińska
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Znam książki Magdaleny Tulli, bardzo lubię jej niełatwą i trochę bolesną prozę, jej piękny język. Podejrzewałam więc, że i rozmowa pisarki z psychoterapeutką nie będzie łatwą lekturą. Zasiadłam jednak do niej świadomie i spełniła moje oczekiwania. • Dwanaście rozdziałów przedzielonych pięknymi zdjęciami Mikołaja Grynberga dotyczy różnych spraw, zaczyna się od wychowania dzieci, kończy na śmierci, pomiędzy zaś są m.in. muzyka, książki, emocje, wolność, miłość. • Pytania Justyny Dąbrowskiej są mądre i przemyślane, czuje się, że obie panie po prostu się lubią. Bywa, że i Tulli pyta o coś swoją rozmówczynię, bo to przecież nie jest wywiad, to przyjacielska rozmowa. • Duży przekrój tematów daje możliwość poznania nie tyle życia pisarki co jej poglądów i zapatrywań na wiele spraw. Szczególnie urzekł mnie rozdział o książkach. Tulli pięknie opowiada o swoich powieściach i o tych, które są dla niej ważne. Niezwykłe są opisy „Mistrza i Małgorzaty”, „Lalki” czy, dla mnie mistrzowski, „Czarodziejskiej góry”. • Wiele miejsca poświęcone zostało wolności, która „nam się kurczy”. Pisarka otwarcie mówi o tym, co dzieje się teraz w naszym kraju, podkreśla, że „wkraczanie nieproszonych osób i instytucji na osobiste terytorium jest bolesne i poniżające…” Zastanawia się nad naszym miejscem w Europie, nie tylko dziś, także w przeszłości. Przeczytała książkę o Hitlerze i w rozdziale o przemocy zastanawia się nad zagadnieniami dumy narodowej i „fundamentów polskości”, które uważa za „nasze zastarzałe uprzedzenia”. Nie brzmi to wszystko niestety optymistycznie. • Rozmówczynie poruszają też kwestię uchodźców w kontekście obecnej sytuacji w Europie i stanowiska naszego kraju, a także wydanej w 2006 roku książki Tulli „Skaza”, której bohaterami są właśnie ludzie, którzy stracili domy. • „Jaka piękna iluzja” pozwala zadumać się wraz z Magdaleną Tulli i Justyną Dąbrowską nad życiem, nad tym, co w nim jest ważne, nad wyborami, których dokonujemy, nad możliwościami stającymi przed nami. Każe przemyśleć ograniczenia i nasze lęki, także te związane z przemijaniem i śmiercią. • „Iluzja jest wszystkim, co mamy” – mówi Magdalena Tulli. Bardzo polecam tę niezwykłą rozmowę, pełną mądrych i pięknych zdań, które warto zapisać, zapamiętać i powracać do nich.
    +2 wyrafinowana
Dyskusje

Brak wątków

Przejdź do forum
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo