Narodziny japońskich tradycji:

Yoshimasa i Srebrny Pawilon

Tytuł oryginalny:
Yoshimasa and the Silver Pavilon
the creation of the soul of Japan,
Autor:
Donald Keene (1922-2019)
Tłumacz:
Marek Król
Wydawca:
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego (2013)
Wydane w seriach:
Ex Oriente
Ex Oriente (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego)
ISBN:
978-83-233-3519-1
Autotagi:
biografie
druk
książki
publikacje naukowe
Źródło opisu: Sądecka Biblioteka Publiczna im. Józefa Szujskiego w Nowym Sączu - Katalog księgozbioru

Yoshimasa to prawdopodobnie najgorszy szogun, jaki kiedykolwiek rządził Japonią. Był kiepskim żołnierzem, nie znał się na sprawach państwowych i został zdominowany przez żonę. Niemniej ‒ jak pokazuje Donald Keene ‒ wywarł bezprzykładny wpływ na życie kulturalne Japonii. Dziś Yoshimasę pamięta się przede wszystkim jako budowniczego Świątyni Srebrnego Pawilonu i człowieka rządzącego Japonią podczas wojny Ōnin (1467‒1477),która doprowadziła do niemal całkowitego zaniku władzy szogunów. Nie mogąc sprawować kontroli nad shugo daimyō – wojskowymi gubernatorami prowincji – porzucił politykę i poświęcił się poszukiwaniu piękna. Kiedy Yoshimasa zrezygnował ze stanowiska szoguna i uczynił swym domem górskie ustronie znane dziś jako Srebrny Pawilon, jego estetyczny smak zaczął określać gusty Japończyków: nastąpił rozkwit teatru nō, rozwinęła się sztuka tworzenia japońskich ogrodów, a w niewielkiej sali w Srebrnym Pawilonie narodziła się ceremonia herbaciana. Pod rządami Yoshimasy powstały także lub zyskały pierwszorzędne znaczenie sztuka układania kwiatów, malarstwo tuszowe oraz architektura shoinzukuri.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo